مقایسه روش‌های کولوکیشن کمترین‌مربعات و انتگرال پواسن در انتقال فروسوی داده‌‌های گرانی هوابرد

نویسندگان

1 استادیار، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران

doi
10.22059/jesphys.2022.327914.1007342
چکیده

این مطالعه به مقایسه کارایی دو روش کولوکیشن کمترین‌مربعات و انتگرال پواسن در انتقال فروسوی داده‌‌های گرانی هوابرد با استفاده از داده‌‌های زمینی در منطقه کلرادو امریکا اختصاص دارد. روش کولوکیشن نیاز به داده‌‌های با خواص آماری مستقل از مکان و جهت دارد. لذا اثر طول موج‌های بلند با استفاده از مدل ژئوپتانسیل و اثر طول موج‌‌های کوتاه توپوگرافی از روی داده‌‌ها برداشته شد. حذف اثر طول موج‌های کوتاه مدل از مدل پتانسیل پوستهdV_ELL_Earth2014_5480  از درجه/مرتبه 5480/5480 انجام شد. نتایج عددی با داده‌‌های شبیه‌سازی شده در ارتفاع پرواز و سطح زمین نشان از برتری روش پواسن نسبت به کولوکیشن در انتقال فروسوی داده‌‌های هوایی دارد. اختلاف بین نتایج عددی روش‌های کولوکیشن و انتگرال پواسن برابر 2 میلی‌‌گال است. این مقدار در سطح نویز داده‌‌ها است. همچنین انحراف‌معیار اختلاف بین نتایج هردو روش با داده‌‌های زمینی حدود 8 میلی‌‌گال است. همچنین هر دو روش وجود یک بایاس به اندازه 2 میلی‌‌گال در داده‌‌های هوابرد را نشان می‌‌دهند. با توجه به وجود همین مقدار بایاس در داده‌‌های زمینی نمی‌‌توان این مقدار بایاس را برای داده‌‌های هوابرد کلرادو نسبت داد.