تدوین مدل ساختاری کاهش ریسک خسارات لرزه‌ای در محیط های شهری مطالعه موردی: منطقه ثامن شهر مشهد

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری

2 عضو هیات علمی

3 عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور

doi
10.22065/jsce.2021.298812.2522
چکیده

امروزه، آسیب پذیری شهرها و به خصوص بافت های قدیمی و فرسوده در برابر زلزله، به عنوان مسئله‌ای جهانی پیش روی متخصصان رشته های گوناگون قرار گرفته است. لازم به ذکر است این وضع در کشورهای دارای ساختار طبیعی مخاطره آمیز، از جمله ایران، طی دهه های اخیر به صورتی حادتر نمود یافته است. بافت های فرسوده شهری به عنوان نقطه جوشش اصلی یک شهر نشان دهنده هویت آن شهر می‌باشند، در مقابل سوانح و پدیده های طبیعی به خصوص زلزله ناپایدار وآسیب پذیرند. پژوهش حاضر با هدف تدوین الگوی کاهش ریسک خسارات لرزه‌ای در محیط های شهری با در نظر گرفتن عدم قطعیت‌ها انجام شد. پژوهش پیش رو از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-تحلیلی است. جامعه آماری پژوهش حاضر را متخصصین و کارشناسان شهری تشکیل می‌داد. حجم نمونه در نظر گرفته شده 60 نفر بود. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که عوامل طبیعی، کیفیت مسکن، فاصله از کاربری‌های ویژه و عامل جمعیتی و اقتصادی بر کاهش ریسک خسارات لرزه‌ای در محیط های شهری تاثیر مثبت و معناداری دارد. از بین عوامل گفته شده عامل کیفیت مسکن با ضریب تاثیر 458/0 دارای بیشترین تاثیر و عامل جمعیتی و اقتصادی با ضریب تاثیر 131/0 دارای کمترین تاثیر بود.