تغییرات جمعیتی و تحولات معیشتی بهرهبرداران مرتعی در ایران با تاکید بر قلمرو عشایری، بازفت، استان چهارمحال و بختیاری(بخش دوم)
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مهندسی طبیعت دانشگاه شهرکرد، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.
2 استادیار، گروه مهندسی طبیعت دانشگاه شهرکرد، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.
3 معاون مدیرکل روابط عمومی و روابط بین الملل سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور، تهران، ایران.
4 استادیار گروه مهندسی طبیعت، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.
5 دانشیار، گروه مهندسی طبیعت دانشگاه شهرکرد، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.
doi
چکیده
مقدمه: مروری تاریخی بر سیر تحول تغییرات جمعیتی و معیشتی بهرهبرداران مرتعی میتواند به شناخت بهتر راهبردها و گزینههای معیشتی مطلوب کمک کند و در راستای بهبود وضعیت مرتع و گذر از بحرانها و چالشهای فراروی مدیریت پایدار مراتع، چارچوبهای سیاستگذاری قابل اجرا ارائه دهد.هدف پژوهش: چهار محور اصلی در راستای تغییرات جمعیتی و وضعیت معیشتهای وابسته به مراتع مورد بررسی قرار میگیرند. ابتدا یک ارزیابی تاریخی از تغییرات جمعیتی ارائه میشود (1). به دنبال آن، نظامهای تولید دام و دامداری تشریح میشوند (2). سپس وضعیت معیشتهای وابسته به مرتع در ایران تبیین میشود (3). در نهایت، ضمن ارائه چشمانداز معیشتی در استان چهارمحال و بختیاری و بطور خاص بازفت- پیشنهادانی در راستای مدیریت پایدار مراتع ارایه میشود (4).روششناسی تحقیق: این مقاله با مروری بر منابع مرتبط در زمینهی تغییرات جمعیتی و تحولات معیشتی بهرهبرداران مرتعی در ایران، دادهها و اطلاعات دورههای تاریخی را تجزیه و تحلیل میکند.قلمروجغرافیایی پژوهش: قلمرو جغرافیایی پژوهش حاضر ارزیابی تغییرات جمعیتی و تحولات معیشتی بهرهبرداران مرتعی، براساس مطالعه مروری و بهره گیری از منابع و اسناد و مدارک در مقیاس ایران می باشد.یافتهها و بحث: نتایج جمعبندی و مرور منابع، نشان میدهد عدم تعادل بین انسان، دام و مرتع و کاهش سهم محصولات دامی از چالشهای عمده مدیریت پایدار مرتع در ایران میباشند.نتایج: در این راستا، تاکید شده است مدیریت پایدار مراتع در صورتی تحقق خواهد یافت که ضمن حفظ تعادل دام، مرتع و انسان تنوعی از معیشت به منظور توسعه معیشت های تکمیلی بهرهبرداران، در برنامهریزی و سیاستگذاری در نظر گرفته شوند. مطالعات آینده میتوانند به تبیین کاستیها و ضعفهای (نواقص) سیاستگذاری در زمینه مدیریت پایدار مراتع بپردازند و به دنبال آن چارچوبهای سیاستگذاری مبتنی بر معیشت های پایدار توسعه دهند.