تحلیل هویت اجتماعی مانلی نیما براساس تحلیل انتقادی گفتمان
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه خوارزمی تهران
2 استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه خوارزمی تهران
3 دانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی دانشگاه خوارزمی تهران
doi
10.22124/naqd.2019.11221.1558چکیده
پژوهش حاضر شعر روایی مانلی را به مدد تحلیل انتقادی گفتمان با رویکرد نورمن فرکلاف بررسی میکند و ایدئولوژی نیما و جامعه را در قبال هویت اجتماعی طبقات روشنفکر و محروم جامعه روشن میسازد. از این رو مسئله هویت اجتماعی کنشگران روایت در گفتگوها، صحنهسازی این شعر روایی مورد توجه قرار خواهد گرفت. پری و مانلی دو شخصیت خیالی بازنمایی از ایدئولوژی و زیستجهان جامعه ایرانی در سالهای 1324-1336 هستند. نیما در تقابل با گفتمان حاکم و سایر گفتمانها، مانلی را به مدت 1۲ سال میآفریند. مانلی نماد گریز از واقعیت و اجتماع به سوی ناکجاآباد (کشور دریا) در روند تحولات اجتماعی است. یأس و گریز مانلی از اجتماع فاسد خود در پایان روایت، به اوضاع جامعه بعد از کودتای 28 مرداد 1332 شمسی میماند. این اثر نیما سیر سرنوشت جبر طبقاتی را به سوی آرمانشهر توصیف میکند. گردآوری دادهها به شیوه اسنادی و هدفمند بودهاست و متن به شیوه توصیفی-تحلیلی بررسی میشود.