عوامل موثر بر بهبود یکپارچگی در فازهای طراحی و اجرای پروژه‌های EPC (طرح و ساخت) کشور

نویسندگان

1 دانش آموخته کارشناسی ارشد مدیریت پروژه و ساخت دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران، ایران.

2 دانشیار و عضو هیات علمی گروه فناوری معماری (مدیریت پروژه و ساخت)، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران، ایران.

3 استادیار و عضو هیات علمی گروه فناوری معماری (مدیریت پروژه و ساخت)، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران، ایران

doi
10.22065/jsce.2022.305506.2582
چکیده

در سال‌های اخیر روش طرح و ساخت و استفاده از قراردادهای EPC در صنعت ساخت کشور با اقبال زیادی روبرو شده است. در این سیستم اجرا، انجام فاز طراحی و اجرا توسط سازمانی واحد، به یکپارچگی فازهای مختلف پروژه کمک می‌کند. در پروژه‌های طرح و ساخت به دلیل هم‌پوشانی فازهای مختلف پروژه، اهمیت این یکپارچگی بیشتر بوده و نیاز به مدیریت درست آن را بیش از پیش ضروری می‌سازد. تجربه‌ ارکان پروژه نشان می‌دهد که این روش اجرای پروژه در ایران به منافع مورد نظر خود به طور کامل دست نیافته و مدیریت خوبی در یکپارچگی فازهای مختلف آن انجام نشده است که ناشی از عدم شناخت درست این فضا و مسائل آن می‌باشد. این پژوهش سعی دارد تا به دلیل اهمیت بالای فاز طراحی و اجرا در پروژه‌های طرح و ساخت، به شناخت عوامل موثر بر بهبود یکپارچگی فازهای طراحی و اجرا در پروژه‌های طرح و ساخت کشور بپردازد تا به کمک بررسی عوامل موثر بر یکپارچگی به درک بهتر این فضا کمک نماید. پژوهش حاضر یک پژوهش کمی-کیفی و از نظر شیوه گردآوری داده‌ها، جزو تحقیقات توصیفی- تحلیلی به شمار می‌رود. برای این منظور پس از مرور پیشینه با استفاده از روش‌های پیمایشی و بهره‌گیری از ابزار پرسشنامه در دو مرحله به سنجش این عوامل پرداخته شده است. در مرحله اول برای آنالیز داده‌های خام حاصل از پرسشنامه‌ها، از روش‌های تحلیل آماری استفاده و بدین طریق عوامل مهم تعیین گردید. در مرحله بعد، از روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و به‌کارگیری نرم افزار Expert choice برای اولویت‌بندی عوامل استفاده شد. از تحلیل داده‌ها 10 عامل به عنوان مهم‌ترین عوامل موثر در یکپارچگی طراحی و اجرای پروژه‌های طرح و ساخت کشور شناسایی و الویت‌بندی گردید.