سنجش نگرش کارشناسان و بهرهبرداران مرتعی در زمینه سرمایههای معیشت در شهرستان فریدونشهر
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مهندسی طبیعت، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.
2 استادیار گروه مهندسی طبیعت، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.
3 کارشناسی ارشد گروه مهندسی طبیعت، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.
4 دانشجوی دکتری گروه مهندسی طبیعت، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.
doi
چکیده
مقدمه: معیشت بهعنوان محور و مرکز ثقل مدیریت پایدار مراتع به رسمیت شناخته شده است. براین اساس، توجه به معیشت، زیربنای هر طرح و برنامهای برای تحقق مدیریت پایدار مراتع است. دراین راستا، سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری کشور برای مقابله با چالشها و مشکلات مدیریت منابع طبیعی و بهبود معیشت بهرهبرداران مرتعی اقدام به تصویب و اجرای پروژههای حفاظت، صیانت، توسعه، احیاء و اصلاح کرده است.هدف پژوهش: تحقیق حاضر با هدف سنجش تأثیر این پروژهها بر معیشت بهره برداران صورت گرفته است. از این میان، تاثیر پروژهها بر سرمایههای معشیت (طبیعی، انسانی، اجتماعی، مالی و فیزیکی) در شهرستان فریدونشهر مورد بررسی قرار گرفت.روش شناسی تحقیق: این تحقیق از نظر روش شناسی توصیفی-تحلیلی-پیمایشی میباشد. در این مطالعه از روش غیراحتمالی و نمونهبرداری هدفمند از کارشناسان باتجربه سازمان، افراد خبره و آگاهان کلیدی محلی استفاده شد. پرسشنامه ساختارمند سرمایههای معیشت تدوین شد. دادههای پرسشنامه بهصورت کمی و با مقیاس رتبهای و براساس طیف لیکرت گردآوری، وارد اکسل، و سپس با نرمافزار SPSS تجزیهوتحلیل شدند. روایی پرسشنامه از طریق پنل کارشناسان و پایایی پرسشنامه از طریق آزمون کرونباخ مورد تأیید قرار گرفتند.قلمروجغرافیایی پژوهش: جامعه آماری کارشناسان مطلع اداره کل منابع طبیعی استان اصفهان و شهرستان فریدونشهر و بهرهبرداران مرتعی شهرستان فریدون شهر بودند.یافته ها و بحث: آنالیز تعقیبی کروسکال والیس نشان داد بین معیارهای سرمایههای معیشت برای هر دو گروه بهرهبرداران و کارشناسان اختلاف معنیدار وجود دارد. علاوه براین، آنالیز منویتنی نشان داد بین دیدگاههای بهرهبرداران و کارشناسان اختلاف معنیداری وجود دارد. در این تحقیق، واگرایی و همگرایی دیدگاههای گروههای هدف بحث شدند.نتایج: بهطورکلی سرمایه طبیعی و سرمایه انسانی بالاترین بار اهمیت بین سرمایههای معیشت را به خود اختصاص دادند که بیانگر اهمیت ویژه این سرمایهها در برنامهریزیها و سیاستگذاریهای آینده برای مدیریت پایدار مراتع میباشند.
