مطالعه آزمایشگاهی روی بتن پوزولانی با رویکرد دوام حفاظهای بتنی (نیوجرسی)
نویسندگان
1 استادیار، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تفرش
2 استادیار، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تفرش، تفرش، ایران.
doi
10.22065/jsce.2022.316266.2653چکیده
امروزه استفاده از حفاظهای بتنی به دلیل داشتن مزایایی نسبت به سیستم حفاظهای فلزی (گاردریل) از جمله قدرت مهار بالا در برابر ضربات وارده، ایمنی بیشتر و طول عمرمفید در حدود 50 سال با حداقل هزینههای ترمیم و نگهداری افزایش یافته است. این در حالی است که در کشور ما، موانع بتنی عمر کوتاهی دارند و از این رو، سالیانه هزینههای گزافی جهت تولید و جایگزینی قطعات قدیمی به راهداریها، شهرداریها و سایر دستگاههای اجرایی تحمیل میشود. در اکثر موارد، تخریبهای موانع بتنی در اثر تغییر حجم بتن در سنین اولیه ایجاد میشود. روش اجرای ناصحیح از جمله باز کردن زودهنگام قالبها، تراکم ناکافی و عدم عملآوری مرطوب بتن از دلایل آغاز و گسترش تخریبها میباشد. از انواع آسیبهای به وجود آمده در حفاظهای بتنی میتوان به قلوهکن شدن، لایه لایه شدن سطح، ترکهای افقی، خوردگی، شورهزدگی، ترکهای قائم، ترکهای ریز سطحی و بیرونپریدگی بتن اشاره نمود.در این تحقیق، پس از انجام مطالعات آزمایشگاهی روی مصالح مصرفی، طرح مخلوط مناسبی از بتن حاوی پوزولان زئولیت، افزودنی حبابساز و فوق روانکننده با رویکرد دوام به منظور افزایش طول عمر حفاظهای بتنی نیوجرسی تهیه شده است؛ که علاوه بر توجیه اقتصادی، مانع تخریب محیطزیست نیز خواهد شد. در مطالعات آزمایشگاهی، روانی، دما و درصد هوای بتن تازه، و مقاومت فشاری، عمق نفوذ آب و مقاومت در برابر سیکلهای ذوب و یخ بتن سخت شده مورد بررسی و آزمایش قرار گرفته است و نتایج آنها ارائه شده است. همچنین، برای مغزههایی از حفاظ بتنی نیوجرسی موجود، تهیه شده از طرح مخلوط بتن حاوی زئولیت، مقاومت فشاری، زوال و میزان پوستهشدگی مغزهها در معرض مواد شیمیایی یخزدا در چرخههای ذوب و یخ، و عمق نفوذ آب، اندازهگیری شده است.