پیجویی مقاومت تودههای پنیرک (Malva parviflora L.) به علفکشهای بازدارنده آنزیم استولاکتات سینتاز و اکسین مصنوعی در مزارع گندم استان خوزستان
نویسندگان
1 مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، باوی، خوزستان، ایران
2 گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، باوی، خوزستان، ایران
3 گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، باوی، خوزستان، ایران
4 اداره حفظ نباتات، سازمان جهاد کشاورزی استان خوزستان، اهواز، ایران
doi
10.22059/ijfcs.2020.254444.654458چکیده
پنیرک، علفهرزی رایج در مزارع گندم استان خوزستان میباشد که اغلب توسط علفکشهای تریبنورون-متیل، و تو، فور-دی + امسیپیآ، از گروههای بازدارنده استولاکتات سینتاز و اکسین مصنوعی، مهار میشود. اخیراً، گزارشهایی مبنی بر مهار ضعیف پنیرک با علفکشهای ذکر شده، بهویژه در مزارع گندم مناطق جنوب خوزستان ارایه شده است. بنابراین، بهدلیل فقدان تحقیق در خصوص بروز مقاومت پنیرک به این علفکشها و به منظور برآورد سطح مقاومت در میان تودههای پنیرک، بذور گونه پنیرک گلریز از مزارع گندم مناطق جنوب خوزستان جمعآوری و بررسیهای گیاه کامل در گلدان انجام شد. نتایج آزمایش دُز-پاسخ بر مبنای وزن تر نشان داد که تودههای پنیرک گلریز، با درجات مختلف مقاومت بین 05/2 تا 11/10 و 51/2 تا 09/3، بهترتیب نسبت به تریبنورون-متیل و تو، فور-دی+امسیپیآ مقاومت نشان دادند. همچنین، نتایج آزمایش دُز-پاسخ بر مبنای تعداد بوتههای زنده مانده، حاکی از مقاوم بودن تودهها با درجات مختلف مقاومت بین 62/6 تا 98/15 و 68/2 تا 91/2 به ترتیب نسبت به تریبنورون-متیل و تو،فور-دی+ امسیپیآ بود.