مجالسالنفایس نقطه عطفی در معاصرنویسی
نویسندگان
1 استاد رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22124/naqd.2019.11256.1547چکیده
مورخان و خوانندگان تاریخ ادبیات همیشه در تاریخ به دنبال مطالبی دستاول و اصیل بودهاند. از این روی آثار تذکرهنویسانی که درباره همعصران خویش نگاشتهاند همواره دارای اهمیت و اعتبار بیشتری بودهاست. با توجه به اعتبار معاصرنگاری در تاریخ ادبیات این جستار بر آن است تا روش معاصرنویسی در تذکره مجالسالنفایس را بهمثابه نخستین تذکره عصری در قلمرو ایران فرهنگی مورد بررسی قرار دهد. به همین منظور شرح حال شاعران معاصر علیشیر نوایی را در تذکره مجالسالنفایس با کمک مؤلفههایی تحلیل میکنیم که بضعاً از روش «تراجمنگاری» اخذ کردهایم. بررسیها نشان میدهد مؤلفهای که به این تذکره اعتبار و اهمیت میبخشد عنصر «مؤلف» است. اهمیت این عنصرتا اندازهای است که اگر آن را از مجالسالنفایس جدا کنیم کل ساختار و معاییر تذکره به هم میخورد. نتیجه حاصل از این بررسی این است که معاصرنویسی امیرعلیشیر نوایی نگارشی «مؤلفمحور» است. نوایی از نوشتن تذکرهای عصری علاوه بر ثبت نام شاعران معاصر خویش، انگیزههای دیگری همچون تثبیت خویش بهمثابه شخصیت اول فرهنگی هرات، تثبیت جریانهای فرهنگی-ادبی آن روزگار و مانند آن داشتهاست.