تضاد و تفاوت در تربیت مبتنی بر گفتوگو با نظر به دیدگاههای ملاصدرا
نویسندگان
1 دانشیار، رشته فلسفه تعلیموتربیت، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس تهران، تهران، ایران
2 استاد، رشته فلسفه تعلیموتربیت، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
3 دانشجوی دکتری فلسفه تعلیموتربیت، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
4 نویسنده مسئول: دانشیار، رشته فلسفه تعلیموتربیت، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
چکیده
هدف مقاله حاضر، تبیین جایگاه تضاد و تفاوت میان شرکتکنندگان در گفتوگو بر اساس نگرش وجودی صدرالمتألهین است. برای این منظور، از روش استنتاجی استفاده شد و آرای ملاصدرا در خصوص هستی، انسان و معرفت مورد بازخوانی قرار گرفت و جایگاه تضاد و نقش محوری آن در تربیت گفتوگویی تبیین شد. دیدگاههای رایج نیز که بر گفتوگو در فرایند تعلیموتربیت تمرکز کرده بودند، مورد نقد و بررسی قرار گرفتند و مشخص شد دیدگاههای مذکور، تضاد و تفاوت را محدود پنداشته و بهاینعلت، درک و توصیف آنها از تربیت مبتنی بر گفتوگو با کاستیهایی مواجه است. سپس نقش وجود شناسانه تضاد و تفاوت در نگرش صدرایی بررسی شد و تبیینی متمایز از تربیت مبتنی بر گفتوگو ارائه گردید که متفاوت با دیدگاههای رایج است. در ادامه دستورالعملهایی برای گفتوگومحور ساختن جریان تربیت به دستاندرکاران تعلیموتربیت پیشنهاد و بر این نکته تأکید شد که تربیت گفتوگویی، زمانی در مسیر حقیقی و اصیل خود قرار میگیرد که تضادها و تفاوتها بین طرفین گفتوگو رسمیت یابد و این امر، مستلزم مواجههای وجودگرایانه با انواع تفاوتها و تضادها است.
