مدل سنجش نوآوری اجتماعی در ایران
نویسندگان
1 گروه مدیریت بازرگانی دانشگاه تهران ،تهران ،ایران/ استاد مدعو دانشگاه یورک کانادا
2 گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 گروه مدیریت، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، ایران
doi
10.22059/jed.2023.352601.654108چکیده
هدف: در سالهای اخیر، نوآوری اجتماعی یکی از جذابترین موضوعات در ادبیات مدیریت بوده است. نیاز به نوآوریهایی که هدف آنها حل مسائل اجتماعی بغرنج در شرایط بحران مالی جهانی و شیوع کرونا بیش از پیش دیده میشود، این مهم راهبردهای مرتبط با نوآوری را تغییر داده است. لذا، در تحقیق فعلی، ما قصد داریم یک مدل برای اندازهگیری نوآوری اجتماعی با توجه به ویژگیها و عوامل مؤثر آن در ایران ارائه دهیم.. روش: ابتدا به صورت جامع ادبیات تحقیق مورد بررسی قرار گرفت تا حساسیت نظری مورد نیاز برای اجرای مراحل نظریه برپایه را بدست آوریم. سپس، نمونهگیری هدفمند از خبرگان برجسته در حوزه نوآوری اجتماعی انجام شد و مصاحبههای نیمه ساختار یافته با ایشان صورت گرفت و نظرات ایشان در رابطه با موضوع تحقیق روشن شد. مصاحبهها ثبت شده و در نرمافزار MAXQDA2022 بارگذاری شدند. پس از جمعآوری دادهها، نسخه اشتراوس و کوربین نظریه برپایه برای ارائه مدل اندازهگیری نوآوری اجتماعی در ایران استفاده شد. در مرحله کدگذاری، از کدگذاری باز، محوری و انتخابی استفاده شد و کدها به زیرمقولهها و مقولهها مشخص شدند. یافتهها: یافتههای مصاحبههای عمیق و نیمه ساختار یافته با ۱۴ کارشناس منجر به ایجاد مدلی با ۲۲ زیرمقوله و 6 مقوله اصلی شد . در مراحل مختلف فرایند ارزیابی تأثیر، آنچه در گفتههای خبرگان بیشتر تکرار و تاکید شده بود، نیاز به همآفرینی در فرآیند اندازهگیری اثر نوآوری اجتماعی با تمام ذینفعان، به ویژه جامعه بود. همچنین لزوم ایجاد معیارها و روشهای قوی ارزیابی تأثیر مورد تاکید قرار گرفت. این دو پدیده "دسته مرکزی" تحقیق فعلی هستند. علاوه بر این، کدهای مرحله کدگذاری باز، در زیرمقولههای شرایط علی، محیط، شرایط مداخلهگر، راهبردها و پیامدها طبقهبندی شدند نتیجه: عوامل مختلفی که در شکلگیری همآفرینی و تکامل فرایند اندازهگیری اثر نوآوریاجتماعی اثر دارند معرفی شده و در پایان تأکید شده است که اندازهگیری نوآوریاجتماعی را باید با تمرکز بر تاثیر واقعی و کامل هدایت شود.
