ذات خدا و تمایز صفات او در فلسفۀ اسپینوزا
نویسندگان
1 استادیار گروه فلسفۀ دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)
2 دانشیار گروه فلسفۀ دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)
doi
10.22059/jpht.2016.58587چکیده
اسپینوزا خدا را تنها جوهری میداند که وجود دارد و همه چیز تجلی اوست. از نظر او خدا بهواسطۀ صفاتش که از حیث ذات و عدد نامتناهی و با ذات او متحدند، در عوالم نامتناهی تجلی میکند و البته در این عالم با دو صفت فکر و بعد تجلی کرده است. تصور اسپینوزا از خدا چندان شفاف نیست و شارحان فلسفۀ او را به چالش انداخته است؛ چنانکه پارهای او را دئیست، پارهای ملحد و پارهای همهخداانگار دانستهاند. این تفاسیر متعارض، تحلیل تلقی او از خدا را ضرورت میبخشد. در خصوص نسبت میان ذات و صفات خدا و در تفسیر تعریف 2 از بخش 2 اخلاق «2d2»، دو نظریۀ مهم وجود دارد: یکی نظریۀ مجموعه که بر طبق آن ذات خداوند مجموعهای از صفات متمایز است و دیگری نظریۀ کلیت که بر اساس آن، ذات خداوند عین کلیت صفات غیرمنفصل خواهد بود. در این مقاله تفاسیر متفاوت در باب تصور اسپینوزا از خدا و تمایز میان ذات و صفات او بررسی شده است.