مطالعه تطبیقی نسبت عقلانیت و سعادت در مبانی انسانشناختی آزادی از دیدگاه مرتضی مطهری و جان استوارت میل
نویسندگان
1 استاد تمام گروه علوم سیاسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری گروه علوم سیاسی، اندیشه سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 استاد تمام گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم سیاسی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4 دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
چکیده
مفهوم آزادی به عنوان محوریترین مسئله در فلسفه سیاسی و اخلاقی، همواره در کانون توجه مکاتب فکری مختلف قرار داشته است. تمایز در تعاریف ارائه شده از آزادی عمدتاً ناشی از تفاوت در مبانی انسانشناختی هر مکتب است. در این میان، آرای جان استوارت میل به عنوان نماینده برجسته لیبرالیسم غربی و اندیشههای مرتضی مطهری به عنوان متفکر نامدار اسلامی، از جایگاه ویژهای برخوردار است. این پژوهش با هدف تبیین نسبت میان عقلانیت و سعادت در مبانی انسانشناختی آزادی، به مطالعه تطبیقی آرای جان استوارت میل و مرتضی مطهری میپردازد. با بهرهگیری از روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به متون اصلی این دو اندیشمند، یافتههای تحقیق نشان میدهد که در منظومه فکری میل، عقلانیت خودبنیاد انسانی جایگاه محوری دارد و سعادت به مثابه امری زمینی و تجربی، در پرتو انتخابهای عقلانی فرد تحقق مییابد. در این چارچوب، آزادی عمدتاً به معنای «آزادی از» مداخله (آزادی منفی) فهمیده میشود که بستر لازم برای انتخابهای عقلانی فرد فراهم میسازد. در مقابل، در اندیشه مطهری، سعادت به عنوان غایتی متافیزیکی و الهی، جهتدهنده عقلانیت است و آزادی در قالب «آزادی برای» شکوفایی فطرت (آزادی مثبت) معنا مییابد. این تفاوت بنیادین در نسبت عقلانیت و سعادت، ریشه در مبانی انسانشناختی متمایز این دو اندیشمند دارد؛ درحالی که انسانشناسی میل سکولار و عقلمحور است، انسانشناسی مطهری دینی و فطرت محور میباشد.