آسیبشناسی تعلیموتربیت دینی در دانشآموزان متوسطه (از دیدگاه متخصصان تعلیموتربیت، معلمان و دانشآموزان)
نویسندگان
1 نویسنده مسئول: استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
2 دانشیار،گروه علوم تربیتی، دانشگاه شیراز، ایران
3 کارشناسی ارشد فلسفه تعلیم و تربیت، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
doi
چکیده
هدف کلی پژوهش حاضر، شناسایی آسیبهای تعلیموتربیت دینی در نظام آموزشوپرورش رسمی کشور و ارائه راهکارهای مناسب درجهت کاهش آنها باتوجهبه نگاه معلمان، متخصصان و دانشآموزان در این زمینه میباشد. در عصر جدید که تقریباً همهروزه، شاخصهای دانش و مهارتهای زندگی در آن، از نو تعریف میشوند، یکی از مهمترین مسائلی که توجه اغلب صاحبنظران تعلیموتربیت را به خود جلب و پژوهش در این زمینه را ضروری نموده، رویکرد طرح نوین تربیت دینی در حوزه نظام آموزشوپرورش رسمی کشور است. این پژوهش در رویکرد کیفی و با روش مصاحبه نیمهسازمانیافته انجام گرفته است. جامعه پژوهشی، اساتید تعلیموتربیت دانشگاهها، معلمین دینی و پرورشی و دانشآموزان دوره متوسطه میباشند که بهصورت هدفمند انتخاب شدهاند و از اصل نمونهگیری با حداکثر تنوع و رسیدن به نقطه اشباع بهره گرفتهایم. رویکرد تجزیهوتحلیل دادهها نیز رویکردی توصیفی- تفسیری است. یافتهها نشان داد که عوامل آسیبزا و موانع تربیت دینی را میتوان به: 1. عوامل مربوط به مسئولان و برنامهریزان درسی و آموزشی و 2. عوامل مربوط به فرایند برنامهدرسی (نیازسنجی، اهداف، محتوا، روش، معلم، فراگیر، زمان، مکان، ارزشیابی) تقسیم نمود. درنهایت با تجدیدنظر در تدوین همه مراحل برنامهریزی درسی و هماهنگی بینبخشی همه نهادهای جامعه و توجه به برنامه درسی پنهان، بخشی از این آسیبها قابل پیشگیری هستند.
