بررسی اثر نوع حلال، ترکیب نمک فلز مرکزی و تیمار حرارتی بر محتوای آلی، بازده و قدرت کوردیناسیون در چارچوب‌های آلی-فلزی پایه منیزیم با استفاده از آنالیز عنصری و اسپکتروسکپی مادون قرمز تبدیل فوریه

نویسندگان

1 آزمایشگاه پروفسور معصومی، بخش شیمی، دانشکده علوم، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

2 آزمایشگاه پروفسور معصومی، بخش شیمی، دانشکده علوم، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

doi
10.22036/cr.2022.352104.1191
چکیده

در مطالعه‌ی حاضر اثر نوع حلال، ترکیب نمک فلز مرکزی و تیمار حرارتی بر بازده و قدرت کوردیناسیون و محتوای آلی چارچوب‌های آلی-فلزی پایه منیزیم با آنالیز عنصری و اسپکتروسکپی مادون قرمز تبدیل فوریه بررسی گردیده است. چارچوب‌های آلی-فلزی مختلف با استفاده از نمک‌های مختلف فلز مرکزی و نیز حلالهای مختلف سنتز شدند. تشکیل MOF با FT-IR، EDX، UV-Vis.، و SEMتایید گردید. محتوی آلی نمونه‌های سنتزی با آنالیز عنصری تعیین گردید. نتایج نشان داد که محتوای آلی MOF وابسته به حلال و تیمار حرارتی بوده ولی مستقل از نوع نمک فلز مرکزی می‌باشد. با FT-IR قدرت کوردیناسیون Mg-O تشکیل شده بررسی و مقایسه گردید. نتایج نشان داد که نوع حلال و ترکیب نمک فلز به طور معناداری بر بازده و قدرت کوردیناسیون Mg-O تاثیرگذار است. نمک‌های فلزی و حلال‌هایی که قابلیت رقابت در فرآیند کوردیناسیون را ندارند، بازده را افزایش می‌دهند. پیوند تشکیل شده در حلال آپروتیک به واسطه نقش آن در تثبیت مواد واسطه فرآیند کوردیناسیون قوی‌تر از حلال پروتیک ارزیابی گردید. تیمار حرارتی محتوای آلی MOF را از طریق حذف حلال کوردینه شده کم می‌کند و نیز منجر به وقوع درجاتی از دیمریزاسیون مجدد لیگاند می‌شود. در مجموع نتایج مطالعه حاضر می‌تواند دروازه‌ای جدید را در مهندسی چارچوب‌های آلی-فلزی باز کند.