پایداری محیطی در فضاهای دانشگاهی: بسط راهبردهای پیشرو با مدلسازی ساختاری-تفسیری
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم و مهندسی محیطزیست، دانشکده منابع طبیعی و محیطزیست، دانشگاه ملایر، ملایر، ایران
2 دانشجوی کارشناسی، گروه علوم و مهندسی محیطزیست، دانشکده منابع طبیعی و محیطزیست، دانشگاه ملایر، ملایر، ایران
doi
10.30473/ee.2025.71522.2745چکیده
هدف اصلی این تحقیق شناسایی شاخصهای پایداری محیطزیستی و سپس ارائه یک مدل از ارتباطات بین این شاخصها در محیطهای دانشگاهی است. ابتدا مرور جامع از متون علمی مرتبط با پایداری محیطزیستی در دانشگاهها انجام شد. سپس، با استفاده از روش دلفی فازی، نظرات خبرگان در زمینه منابع طبیعی و محیطزیست جمعآوری گردید تا معیارهای مؤثر در ایجاد پایداری شناسایی شوند. پرسشنامهای طراحی شد که در آن خبرگان به ارزیابی تأثیر هر شاخص بر پایداری محیطزیست پرداختند. پس از تحلیل دادهها، مدلسازی ساختاری-تفسیری برای تعیین روابط بین شاخصها بکار گرفته شد. نتایج نشان داد که مجموعاً 13 شاخص بهعنوان مبنا در خلق پایداری محیطی در محدوده مطالعاتی دارای اثر میباشند. شاخصهای مشارکت دانشجویان و کارمندان، حمایت از طرحهای تحقیقاتی و سیاستگذاری محیطزیستی، در سطح اول مدل ساختاری-تفسیری قرار دارند. سطح دوم مدل نیز به شاخصهای استفاده از گیاهان بومی، استفاده از مصالح پایدار، کاهش مصرف انرژی ساختمانها و کاهش میزان تولید زباله اختصاص دارد. بر مبنای نتایج این تحقیق، سطح سوم و چهارم نقش مقابله با مخاطرات احتمالی چه در بحث انرژی و یا بلایای طبیعی را دارند، بهطوریکه در این سطوح مؤلفههای صرفهجویی در مصرف آب و آمادگی در مواجه با بلایای طبیعی معرفی شده است و در سطح سوم نیز صرفهجویی در مصرف انرژی ارائه شده است. در سطح پنجم مؤلفههای استفاده مجدد از پسماند و منابع انرژی تجدید پذیر قرار دارد و سطح آخر مدل نیز کنترل و نظارت جای دارد.
