بررسی تغییر شاخصهای رشدی گیاه برنج (Oryza sativa L.) در مراحل مختلف رشد تحت تأثیر رژیمهای مختلف آبیاری در منطقه خوزستان، ایران
نویسندگان
1 مربی کشاورزی دانشگاه پیام نور، ایران
2 استاد، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی رامین، گروه زراعت و اصلاح نباتات، تخصص: زراعت
3 استادیار گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
4 دکترای زراعت. باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران
5 استاد گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
6 استادیار، اهواز بلوار گلستان مرکزتحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، فیزیولوژی گیاهان زراعی/ برنج
doi
10.22059/ijfcs.2018.233429.654323چکیده
این پژوهش با هدف تعیین نقش رژیمهای مختلف آبیاری بر عملکرد دانه و شاخصهای فیزیولوژیکی ژنوتیپهای برنج هوازی در استان خوزستان بهمدت دو سال (1393 و 1394) طراحی و اجرا گردید. چهار رژیم آبیاری (1، 3، 5 و 7 روزه) درکرتهای اصلی و 12 ژنوتیپ برنج در کرتهای فرعی در سه تکرار قرار گرفتند. نتایج تجزیه مرکب نشان داد که بین ژنوتیپ، رژیم آبیاری و اثر متقابل دو عامل در تمامی مراحل رشد صفات تفاوت معنیداری در سطح یک درصد وجود داشت. نسبت وزن ساقه ( (SWRبا افزایش رشد نیز افزایش یافت، ولی از مرحله 100 روز پس از کاشت به بعد، بهدلیل نقش مؤثر ساقه بهخصوص در شرایط کاهش میزان آبیاری در انتقال مجدد، شاهد کاهش این صفت بودیم، ولی در صفات سرعت فتوسنتز خالص ((NARو وزن مخصوص برگ (SLW) بهدلیل سهم بیشتر برگ در اوایل رشد، روندی کاملاً عکس حالت قبلی را داشتیم. نسبت وزن برگ (LWR) نیز بنا بهدلیل اخیر، روندی کاملاً کاهشی از ابتدا تا پایان دوره رشد را دارا بود. با کاهش رژیم آبیاری، بهدلیل سایهاندازی کمتر کانوپی، سرعت فتوسنتز خالص روند نزولی را طی کرد. بیشترین مقدار وزن برگ در رژیمهای آبیاری با تناوب پنج و هفت روزه مشاهده شد، ولی وزن ساقه در این رژیمهای آبیاری کاهش یافت. مکانیسم فرار از شرایط تنشزا سبب کاهش دوره رشد با کاهش رژیم آبیاری شد. در نهایت پیشنهاد میشود این آزمایش در رژیمهای آبیاری و ژنوتیپهای دیگر نیز انجام شود.
