معناشناسی اراده از منظر ابنسینا مشترک لفظی یا مشترک معنوی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا، گروه حکمت، فلسفه و منطق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
2 استاد گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 استاد، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران. ایران.
doi
10.22059/jitp.2023.363799.523426چکیده
در آثار ابنسینا، عبارتهای ناظر به بحث اراده بهگونهای است که امکان دو تفسیر را از آن فراهم میکند. عدهای از محققان معتقدند که ابنسینا صفت اراده را بین واجب تعالی و انسان مشترک لفظی میداند. در مقابل، عدهای معتقدند که او این صفت را مشترک معنوی میداند. توجه به آثار ابنسینا نشان میدهد که عبارتهای ابنسینا در مواردی همچون موارد زیر، زمینۀ خوانش اشتراک لفظی را ایجاد کردهاست: (1) عدم مغایرت مفهومی صفات الهی به خصوص صفت علم و اراده؛ (2) تمایز اراده در واجب تعالی و انسان. از سوی دیگر عبارتهای او دربارۀ تقسیم اراده و مقایسۀ اراده در انسان و واجب تعالی، زمینۀ برداشت اشتراک معنوی را فراهم نمودهاست. به نظر میرسد میتوان نظریه ابنسینا را اشتراک معنوی دانست و با استناد به عبارتهای او دربارۀ اراده و صفات الهی تفسیری از شواهد ناظر به اشتراک لفظی ارائه کرد. توجه به آثار ابنسینا اجازه میدهد که اراده را به «حیثیتی در فاعل عالم که سبب وجوب صدور فعل از او میگردد» تعریف کنیم. در این صورت، ارادۀ میان خدا و انسان مشترک معنوی خواهد بود. در چهارچوب چنین تعریفی، تمایز ارادۀ خداوند و ارادۀ انسان، صرفاً تمایزی مصداقی خواهد بود.
