افزایش کارائی زیستی نیتروژن گیاه سویا با جهش در باکتری بردیریزوبیوم ژاپنیکوم همزیست آن
نویسندگان
1 پردیس کشاورزی دانشگاه تهران، گروه خاکشناسی
2 استاد گروه علوم و مهندسی خاک، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
3 پ‍ژوهشگاه علوم و فنون هسته ای، سازمان انرژی اتمی ایران
4 دانشیار پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
5 گروه کشاورزی هسته ای، پژوهشگاه علوم و فنون هسته ای
6 دانشگاه تهران، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی
doi
10.22059/ijfcs.2018.241539.654376چکیده
برای افزایش کارائی زیستی نیتروژن گیاه سویا، از 4 سویه باکتری بردیریزوبیوم ژاپنیکوم همزیست آن، سویه بومی RS117 بر اساس آزمایشات میکروسکوپی، تلقیح با گیاه و تعیین توالی ژن16S rRNA انتخاب شدند. سپس این سویه به شکل محلول در محیط YMB با دزهای 0 تا 5000 گری با فاصله 500 گری (Gray) اشعه گاما پرتوتابی شدند و حدود 800 جدایه موتانت آن، از دزهای 100 تا 2500 گری جمعآوری شد. جدایههای مذکور بر اساس تغییر رنگ محیط GMGT، ارزیابی و 11 جدایه برتر انتخاب شد. در آزمون کارایی همزیستی، 11 جدایه منتخب با گیاه سویا در شرایط گلخانه در قالب بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار، 3 جدایه برتر موتانت شماره 3، 8 و 9 مقدار قابلتوجه 56 تا 81 درصد، افزایش توان تثبیت زیستی نسبت به سویه مادری RS 117 نشان دادند. ارزیابی بیان نسبی ژنهای nodA وnifK2 در ریشه گیاهان تلقیحشده با جدایه موتانت شماره 9 و سویه وحشی بهروش Real Time PCR بیانگر افزایش و کاهش آنها در جدایه موتانت نسبت به سویه مادری است. نتایج حاصل بیانگر آن است که سویه های موتاسیون یافته در اثر تابش پرتوهای گاما، توانسته اند به مقدار قابل توجهی تثبیت زیستی نیتروژن را در گیاه سویا افزایش دهند.
