واکنش برخی شاخص های فیزیولوژیکی رشد لوبیا (Phaseolus vulgaris L) به شیوه مصرف کودهای فسفات و سولفات‌روی در مقادیر مختلف کود نیتروژن استارتر

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان

2 استادیار گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی دانشگاه بوعلی سینا

doi
10.22059/ijfcs.2018.239246.654363
چکیده

به منظور بررسی اثر شیوه‌های کاربرد کودهای فسفات و سولفات‌روی بر برخی شاخص‌های فیزیولوژیکی رشد لوبیای تلقیح شده با ریزوبیوم (رقم اختر) در سطوح مختلف کود نیتروژن استارتر، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی در سه تکرار در سال 1395 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه بوعلی سینا انجام شد. کود نیتروژن به عنوان فاکتور اول در سه سطح صفر، 30 و 60 کیلوگرم در هکتار، شیوه مصرف سولفات‌روی به عنوان فاکتور دوم به دو روش خاک‌پخش و محلول‌پاشی و شیوه مصرف سوپر‌ فسفات تریپل به عنوان فاکتور سوم به دو روش خاک­پخش و نواری در نظر گرفته شدند. نتایج نشان داد بیش­ترین شاخص سطح برگ (LAI)، وزن خشک کل (TDW) و سرعت رشد محصول (CGR) در تیمار کاربرد توأم فسفات به صورت نواری + محلول پاشی سولفات‌روی در حضور 30 کیلوگرم نیتروژن استارتر در هکتار به ترتیب به مقدار 5، 1100 گرم بر متر مربع و 24 گرم بر متر مربع در روز حاصل شد. تیمار مذکور حداکثرهای LAI،TDW  و CGR را به ترتیب 43، 69 و 92 درصد نسبت به تیمار خاک‌پخش کودهای فسفات و سولفات روی + عدم مصرف نیتروژن افزایش داد. در مورد دو شاخص رشد سرعت جذب خالص (NAR) و سرعت رشد نسبی (RGR) در 75 روز پس از کاشت تنها اثرات اصلی عوامل معنی دار شدند. بنابراین کاربرد توأمان سوپر فسفات تریپل به صورت نواری و مصرف برگی سولفات‌روی به همراه 30 کیلوگرم در هکتار نیتروژن استارتر بهترین تیمار جهت افزایش شاخص‌های رشد لوبیای تلقیح شده با ریزوبیوم می‌باشد.