زشتیشناسی در اندیشۀ سهروردی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه هنرهای اسلامی، دانشکده هنر، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران
2 دانشآموختۀ دکترا، هنرهای اسلامی، دانشکده هنر، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران.
doi
10.22059/jitp.2024.364795.523429چکیده
مفهوم زشتی در جهان اسلام، مفهومی وابسته به زیبایی است و هنگامی در عرفان اسلامی هویت مییابد که عارف، قصدِ توضیح مفهوم زیبایی را داشته باشد و اشاراتی به همتای مخالفِ زیبایی یعنی زشتی کند. سهروردی از جمله حکمای مسلمان است که علاوه بر توضیح و تفسیر زیبایی به توصیف عالم خیال و قوۀ متخیله میپردازد که نقش عمدهای در آفرینش زیبایی و به تعبیر دیگر در توصیف مفهوم زشتی دارد. در نوشتار پیشرو ضمن بررسی مصنفات شیخ اشراق به جستوجوی مفهوم زشتی در آثار شیخ پرداختهایم. در ادامه به مظاهر و نمودهای مختلف زشتی در آثار سهروردی پرداخته و انواع زشتی از قبیل زشتیهای محسوس، زشتیهای معقول و زشتیهای خیالی را در دستگاه فکری وی مشخص کرده و در پایان نشان دادهایم که چگونه زشتی به مثابه ظلمت و تاریکی، با نور در جدال است. نوری که در بنیانهای فلسفی سهروردی از مصادیق آشکار زیبایی و حُسن به شمار میرود.