پهنه بندی فضایی اسکان موقت با تحلیل سلسله مراتبی فازی و همپوشانی وزنی (مطالعه موردی: شهر تبریز)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای ، گروه عمران ،واحد تبریز ،دانشگاه آزاد اسلامی ،تبریز ،ایران
2 استادیارگروه عمران ،واحد تبریز ،دانشگاه آزاد اسلامی ،تبریز ،ایران
3 استادیار گروه عمران ،واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز ،ایران
4 استادیار گروه عمران ، واحد تبریز ، دانشگاه آزاد اسلامی ،تبریز ، ایران
doi
10.22065/jsce.2021.253849.2273چکیده
اصلیترین نیاز آسیبدیدگان ناشی از حوادث طبیعی، تامین مسکن علیالخصوص تعیین محل اسکان موقت در شرایط بحران میباشد. بعد از وقوع حادثه، نمیتوان سریعاً مکانهای مناسب برای آسیب دیدگان را تهیه دید، باید قبل از وقوع چنین بحرانهایی برنامهریزی صحیح به منظور تعیین محلهای اسکان موقت انجام گیرد تا بتوان زیرساختهای لازم را فراهم نمود و در صورت وقوع حادثه در شرایط بحران، امکان برقراری سریع اردوگاهها برای آسیبدیدگان میسر گردد. در این تحقیق برای تعیین مکان بهینه اسکان موقت شهر تبریز معیارهایی مختلفی همچون تاثیر مراکز درمانی، آتش نشانی، گسل، جایگاه های سوخت، تاسیسات زیربنایی، بافت فرسوده، عوارض زمین و مسیل در نظر گرفته شده است. معیارهای مورد نظر یکبار توسط کارشناسان و بار دیگر توسط خبرگان این حوزه در قالب پرسشنامه تکمیل گردیدهاند، سپس با استفاده از روش تحلیل سلسله مراتبی فازی اوزان نهایی هر معیار مشخص شده است. کارشناسان به معیار نزدیکی به بافت فرسوده و خبرگان به معیار دوری از گسل بالاترین وزن را اختصاص دادند. معیارهای دوری از سایت مخاطرهآمیز و رودخانه نیز مورد اهمیت خاص هر دو گروه بوده است. در انتها اوزان نهایی نظرات کارشناسان و خبرگان حاصل از تحلیل سلسله مراتبی فازی در نرم افزار Arc GIS وارد شده و با استفاده از همپوشانی وزنی نقشههای مربوطه تهیه گردیده است. نتایج نشان میدهد که قبل از وقوع حادثه بخش غربی شهر فضای مناسبی برای اسکان موقت دارد و بعد از وقوع حادثه بیشتر بخش مرکزی شهر مستعد احداث سایت اسکان هستند. در ضمن با مقایسه نقشههای آسیب-پذیری شهر تبریز، مکانهای ضروری احداث سایت اسکان موقت اولویت بندی گردید.
