نقش مبانی فلسفی ملاصدرا در شرح اوصاف متقابل خداوند (با تکیه بر شرح اصول کافی)
نویسندگان
1 استاد گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 . استادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشجوی دکتری، گروه فلسفه و کلام اسلامی ، اصفهان، ایران
doi
10.22059/jitp.2023.352907.523389چکیده
مقالۀ حاضر با روش توصیفی- تحلیلی به نقش مبانی فلسفی ملاصدرا در تفسیر اوصاف متقابل خداوند که در اصول کافی مرحوم کلینی (کتاب التوحید) ذکرشده است (اوصافی نظیر «اول و آخر بودن» و یا «ظاهر و باطن بودن») می پردازد و تأثیر مبانی فلسفی ملاصدرا همچون «اصالت وجود» و انشعابات آن نظیر «تشکیک»، «وجود ربطی» و «وحدت وجود» را بر تفسیر این اوصاف بررسی میکند. مطابق یافتههای این پژوهش اصل اصالت وجود و فروعات آن، به نحوی معانی اوصاف موردنظر را رقم می زند که نهتنها تقابل حقیقی بین اوصاف بهظاهر متقابل، برطرف میگردد، بلکه معنای هر یک از اوصافِ بهظاهر متقابل، مکمل معنای صفت مقابلش میشود. همچنین اثبات میشود که آراء صدرا در اینجا هیچ نوع ناسازگاری با سایر آراء وی در حوزه خداشناسی ندارد. به نظر میرسد تعریف و تبیین ارائهشده از سوی ملاصدرا علاوه بر اینکه تقابل اوصاف و ناسازگاری با توحید را برطرف می سازد، تأکیدی بر مراتب توحید و فهم عقلانی متون دینی نیز محسوب می گردد.