تأثیر میدان مغناطیسی یکنواخت بر مقاومت پیوستگی میلگرد در بتن حاوی سنگدانههای کوارتز با بهرهگیری از آزمایش Pullout
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری سازه، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2 استاد، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
3 دانشیار دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
doi
10.22065/jsce.2021.294936.2502چکیده
هدف اصلی از انجام این تحقیق بررسی اثر اعمال مستقیم میدان مغناطیسی یکنواخت با چگالی شار 5/0 تسلا به نمونههای تازه و سختشده بتن حاوی سنگدانههای کوارتز روی مقاومت پیوستگی بین بتن و میلگرد فولادی با بهرهگیری از آزمایش بیرونکشیدگی میلگرد میباشد. همچنین به منظور بررسی اثر مقاومت فشاری بتن بر مقاومت پیوستگی، آزمایش مقاومت فشاری در سن 28 روز بر روی تمامی نمونههای مغناطیسی و غیرمغناطیسی انجام گردید. تصویربرداری میکروسکوپی الکترونی نیز به جهت بررسی ریزساختاری نمونههای بتن انجام شد. در این تحقیق از نمونههای استوانهای بتن و میلگرد در دو قطر مختلف استفاده شد. سنگدانه های کوارتز در دو بیشینه اندازه مورد استفاده قرار گرفتند. نتایج آزمایشگاهی نشان دادند که گسیختگی همه نمونهها از نوع لغزش در میلگرد بدون ترک های شکافت بود. همچنین اعمال میدان مغناطیسی به بتن موجب افزایش مقاومت پیوستگی تا حدود 55 و 73 درصد متناظر با میلگردهای مختلف گردید. از طرفی میدان مغناطیسی در افزایش مقاومت فشاری بتن نیز موثر است. بر این اساس مقاومت فشاری بتن تحت میدان مغناطیسی به بیش از 23 درصد افزایش یافت. نسبت تنش پیوستگی به مقاومت فشاری نمونههای بتن حاوی سنگدانه های کوارتز تحت تأثیر میدان مغناطیسی تا حدود 39 و 57 درصد افزایش یافت. تصویربرداری میکروسکوپی الکترونی مشخص کرد که اعمال میدان مغناطیسی به بتن تازه موجب تراکم بیشتر ساختار هیدراتاسیون سیمان میگردد.