تداوم کثرت نیروهای سیاسی و عوامل مؤثر بر آن در ایران بعد از انقلاب اسلامی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد علوم سیاسی، دانشگاه یاسوج، یاسوج ایران
2 گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
doi
چکیده
نظریات متفاوتی در خصوص دموکراسی وجود دارد. یکی از دیدگاههای نسبتاً جدیدی که در این رابطه مطرح شده دیدگاه کثراتگرایی دموکراتیک است. مطابق این دیدگاه اساس دموکراسی، تعدد گروههای فعال در سیاست و رقابتشان در قالب انتخابات برای کسب قدرت است. به طور کلی دموکراسی کثرتگرا بر سه اصل استوار است: تعدد منابع قدرت و گروهها، نظام انتخاباتی رقابتی و عدم مطلوبیت مشارکت سیاسی گسترده.پژوهش حاضر میکوشد بر مبنای نظریه کثرتگرایی دموکراتیک نگاهی به وضعیت سیاسی ایران در سالهای پس از انقلاب اسلامی بیندازد. در ایران پس از انقلاب به دلایل مختلف احزاب سیاسی حضور موثری در سیاست نداشتهاند و به جای آنها، جناحهای سیاسی در عرصۀ سیاسی فعال بودهاند. سوال پژوهش حاضر این است که «علل تداوم کثرتِ نیروهای سیاسی فعال در عرصۀ سیاسی ایرانِ پس از انقلاب چه بوده و این کثرت چه تأثیری بر توسعه سیاسی در ایران داشته است؟» فرضیه پژوهش هم این است که در سالهای پس از انقلاب علیرغم تمایلی که هر یک از جناحها برای حذف جناح رقیب از عرصۀ سیاسی داشتهاند، تکثر جناحهای سیاسی تداوم داشته و این تداوم ریشه در پایگاه اجتماعی جناحهای مختلف داشته است. برای آزمون فرضیه از روش توصیفی-تحلیلی و برای گردآوری دادهها از روش کتابخانهای استفاده شده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که تداوم تکثر جناحهای سیاسی در سالهای پس از انقلاب اسلامی و رقابت آنها مانع از یکدست شدن کامل قدرت و از بین رفتن دموکراسی شده است.
