بررسی رابطه بین اقتصاد چرخشی و توسعه پایدار روستایی با نقش میانجی توانمندسازی کارآفرینان
نویسندگان
1 استادیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشگاه پیامنور، تهران، ایران
2 استادیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشگاه پیامنور، تهران، ایران
doi
10.30473/ee.2024.69674.2688چکیده
مفهوم اقتصاد چرخشی بهعنوان پاسخی به کمبود منابع و بهعنوان محرک گذر به سمت یک سیستم اقتصادی پایدارتر ترویج شده است. سیاست توسعه پایدار روستایی علاوه بر اولویت دادن به تنوع فعالیتهای تولیدی، تشویق به پذیرش اقتصاد چرخشی است. این مطالعه تأثیر اقتصاد دایرهای (بازیافت، تولید و مصرف مجدد) بر توسعه پایدار روستایی با سنجش نقش توانمندسازی کارآفرینان را بررسی میکند. پژوهش حاضر از نوع توصیفی- پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش 143 نفر از کارآفرینان روستایی که به شیوه نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و پرسشنامههای تولید، نگرش نسبت به بازیافت، استفاده مجدد، پرسشنامه توانمندسازی کارآفرینان و پرسشنامه توسعه پایدار در اختیار آنها قرار گرفت. جهت بررسی هدف پژوهش و تجزیهوتحلیل دادهها از نرمافزار 23 SPSS و SMART-PLS 3 استفادهشده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد ارتباط مستقیم و معناداری بین مؤلفههای اقتصاد چرخشی (مصرف مجدد، تولید و بازیافت) با توسعه پایدار روستایی در سطح معناداری 001/0 وجود دارد. اقتصاد دایرهای با ضریب 451/0=B بر توسعه پایدار روستایی تأثیر دارد. همچنین 45% از اثر کل اقتصاد دایرهای بر توسعه پایدار روستایی از طریق متغیر میانجی توانمندسازی کارآفرینان ایجاد میشود؛ یعنی توسعه پایدار روستایی بهشدت تحت تأثیر اقتصاد دایرهای و عامل میانجی توانمندسازی کارآفرینان است. درک فرصتهای ایجادشده توسط اقتصاد چرخشی و عوامل توانمندسازی کارآفرینان میتواند تأثیری مثبت بر اجرای مدلهای کسبوکار چرخشی و بهتبع آن توسعه پایدار روستایی داشته باشند.