بررسی تطبیقی انگاره مربیان مسلمان و مربیان غربی درباره عادت و تربیت و نسبت میان آنها: از مفهوم تا کاربرد

نویسندگان

1 پژوهشگاه حوزه و دانشگاه

2 دانشیار پژوهشگاه حوزه و دانشگاه

doi
چکیده

هدف این مقاله، بازشکافت پیوند عادت با تربیت از دیدگاه گروهی از مربیان مسلمان و مربیان غربی است تا روشن شود: الف. آنان درباه مفهوم تربیت چه نگرشی دارند؛ ب. عادت را چگونه تعریف می­کنند؛ ج. چه نسبتی را میان عادت و تربیت حاکم می‌دانند؟ در این پژوهش که به روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است، پس از شناسایی و گزینش شماری از مربیان مسلمان و مربیان غربی برای واکاوی نگرش آنان به مفهوم تربیت، عادت و نسبت عادت با تربیت، اطلاعات کتابخانه­ای لازم گردآوری شد، سپس یافته­های گردآمده توصیف و تحلیل شد و معلوم شد که مربیان مسلمان ایجاد عادات نیکو را در متربی روا و اصولاً عادت‌آفرینی را از روش­های تربیتی می‌دانند. دانشمندان غربی در این ­باره رویکردی همسان ندارند و به سه دسته تقسیم می­شوند: الف. شماری از آنها عادت را برای تربیت سودمند می­دانند؛ ب. گروهی عادت را برای تربیت زیانبار می­شمارند؛ ج. برخی هم کاربرد عادت را در تربیت به‌شرط شئ و به‌شکل مشروط پذیرفته­اند.