بررسی مبنایی اصالت وجود و اصالت ماهیت در تبیین ماهیت نداشتن واجب الوجود؛ باتکیه بر دیدگاه صدرالمتألهین و علامه طباطبایی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه فلسفه وکلام اسلامی دانشگاه اصفهان
2 دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان؛
doi
10.22059/jitp.2022.333690.523315چکیده
مسئله پژوهش حاضر تبیینِ نقش اصالت وجود و اصالت ماهیت در تعیین ماهیت پذیری و یا عدم ماهیت پذیری واجبالوجود است؛ پرسش اصلی عبارت است از اینکه به پشتوانه کدام یک از مبانی؛ اصالت وجود یا اصالت ماهیت؛ میتوان تفسیرِ متقن و مبرهنتری از عدم زیادت وجود بر ذات واجب و عدم ماهیتپذیری واجب الوجود اقامه نمود. با روش توصیفی تحلیلی پس از واکاوی تمایز یا عدم تمایز میان اقتضاپذیری و علیت ذاتِ واجب الوجود و همچنین با تکیه بر حیثیت تقییدیه و یا تعلیلیه مشخص خواهد شد کدام یک از مبانی در اثبات نزاهت حق تعالی از ماهیت کارآمدتر است. اما با توجه به دیدگاه ملاصدرا و علامه طباطبایی در نگاه اولیه اختلاف مبنایی در تفسیر نزاهت حق تعالی از ماهیت مطرح شده است اما آنچه در این نوشتار بدان پرداخته شده این است که انتقاد علامه طباطبایی نسبت به ساختار یکی از استدلالهای ملاصدرا در راستای ماهیتناپذیری حقتعالی از ماهیت وارد شده و با توجه به مبنای اصالت واقعیت، نیز میتوان محتوای نظر علامه را در موافقت با نظر ملاصدرا دانست.