صلاحیت های حرفه ای مربیان تربیت دینی: ارائه چارچوبی همسو با حکمت 147 نهج البلاغه

نویسندگان

1 دکتری مطالعات برنامه درسی دانشگاه علامه طباطبائی(ره)

2 نویسنده مسئول: دانش آموخته کارشناسی ارشد مؤسسه آموزش عالی اخلاق و تربیت

doi
چکیده

عوامل زیادی در فرایند تربیت دینی مداخله می­کنند، یکی از این عوامل مداخله­گر، مربی است. اهمیت مربی در این فرایند به قدری ­است که می­توان تربیت را رابطه هدف‌مند دوسویه مربی ـ متربی نامید. ازاین‌جهت، پاسخ به این مسئله که مربی چه صلاحیت­های حرفه­ای باید داشته باشد تا بتواند نقش و کارکرد خود را به‌درستی ایفا کند؟ می­تواند ما را در کسب نتیجه مطلوب از فرایند تربیت و تحقق اهداف تربیتی­ یاری ­رساند. بدین‌جهت، در این پژوهش با نگاه تحلیلی ـ استنباطی و با مدنظر قراردادن حکمت 147 نهج­البلاغه که دلالت­هایی در این رابطه دارد، به پاسخ مسئله پژوهش پرداخته و صلاحیت­های حرفه‌ای مربی تربیت دینی را در دو طیف علمی و عملی شناسایی کرده­ایم. طیف علمی صلاحیت­هایی چون "اخذ، انتقال و مراقبت" بوده و طیف عملی صلاحیت­هایی مانند سلبی (استیکال، استکبار، عدم‌ژرف‌‌اندیشی، لذت­گرایی، ثروت‌اندوزی) و ثبوتی (خداگرایی، معرفت یقینی، صبر و استقامت و شهامت) را دربرمی­گیرد.