کنشگری زنان در کاهش سیل با نگاهی به چارچوب سندای (مطالعهموردی: سیلاب 1398)
نویسندگان
1 استادیار گروه مطالعات زنان، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشجوی دکترای مطالعات زنان گرایش حقوق زن در اسلام، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دانشیار گروه حقوق بشر و محیط زیست، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.30473/ee.2023.66979.2609چکیده
سیل یک موضوع نگرانکننده برای توسعه جوامع محسوب میشود و نیازمند توجه دولت و مشارکت مردم است. به همین علت سازمان ملل همواره با تصویب اسناد مختلف تلاش میکند که به کاهش آسیبپذیری جوامع و توانمندسازی آنان کمک کند. دراینبین آخرین سند مصوب سازمان ملل با نام چارچوب سندای راهحلهایی را برای گذار از مخاطرات اقلیمی ارائه میدهد. ایران نیز یکی از کشورهای سیلخیز جهان است. سیل به دلیل گستردگی بالای آن افراد زیادی را درگیر میکند اما پیامدهای جنسیتی ناشی از سیل خنثی نیست و زنان بیشتر از مردان در برابر بلایا آسیبپذیر هستند. در جریان سیل 1398 که بزرگترین سیل تاریخی ایران بوده است نیز زنان بهشدت درگیر شدند. این پژوهش که به روش تحلیل محتوای کیفی انجام شده است به هدف بررسی اثرات مخرب سیل بر زنان و ارائه راهحلهای موجود با اتکا به چارچوب سندای انجام شد. دادههای پژوهش نشان داد آسیبهای اقتصادی، فقدان آموزش و اطلاعات، فقدان مشارکت زنان، مشکلات مربوط به سلامت و آسیبهای اجتماعی از مسائل خاص زنان در سیل بود؛ بنابراین با تکیه بر اصول راهنمای چارچوب سندای که شامل توانمندسازی اقتصادی و اجتماعی زنان، استفاده از دانش بومی زنان محلی، حمایت از سمنها و متخصصین و پژوهشگران زن است، میتوان از آسیبهای آینده پیشگیری نمود. لذا پیشنهاد میشود نیازها و ظرفیتهای زنان در سیاستگذاریها بهطور ویژه موردتوجه قرار گیرد.