پیوند سینمای ایران با واقعیت (بررسی بازتاب مطالبات سیاسی در سینما بین سالهای 1374 تا 1384)
نویسندگان
1 استاد جامعهشناسی دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکتری جامعه شناسی نظری و فرهنگی، دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
3 دانشجوی دکتری جامعه شناسی نظری و فرهنگی، دانشگاه علوم و تحقیقات تهران
doi
10.22059/jsal.2013.51008چکیده
در بازۀ زمانیای که دوران اصلاحات نام گرفته اتفاقات بسیاری در جامعه و سینمای ایران رخ داد. این مقاله بر دو مورد تمرکز کرده است: نخست، اتفاقی که در عرصۀ انتخابهای سیاسی افتاد و میتوان شروع آن را پیروزی خاتمی با دو شعار همزمان دموکراسیخواهی و عدالتطلبی دانست و پایان آن را در انتخابات 1386 با پیروزی احمدینژاد با شعار عدالتطلبی دید، یعنی کمرنگشدن دموکراسیخواهی بهعنوان مطالبۀ جامعه. دوم، آزادترشدن سینما. سینمای بعد از دوم خرداد کمتر از قبل دچار سانسور و توقیف فیلم شد و بنابراین فیلمسازان فرصت یافتند بیش از پیش دغدغههای خویش را به تصویر بکشند. پرسش اصلی این نوشته، محل تلاقی این دو اتفاق است: اینکه آزادشدن سینما تأثیری در بازنمایی مطالبات سیاسی جامعه در سینما داشته است یا نه؟ در بررسی مطالبات سیاسی، از روش تحلیل ثانویه، و در بررسی بازنمایی فیلمها از مطالبات سیاسی، از روش تحلیل مضمون استفاده شده است. نهایتاً، این نتیجه حاصل شده است که آزادی سینما تأثیری مثبت بر بازنمایی خواستههای جامعه در سینما داشته است.