تأثیر روش های مختلف خاکورزی و تراکم کاشت بر عملکرد و اجزای عملکرد ارقام سویا (Glycine max) در کرج
نویسندگان
1 دانشیار
2 استادیار
3 دانشجو
4 استاد
doi
10.22059/ijfcs.2017.204829.654088چکیده
چکیده: به منظور بررسی تاثیرپذیری عملکرد دانه سویا نسبت به تراکمهای مختلف کاشت بذر ارقام مختلف در سیستمهای خاکورزی متداول و حفاظتی، آزمایشی در مزرعه آموزشی و پژوهشی دانشگاه تهران در سال 1394 انجام شد. این آزمایش به صورت کرتهای دوبار خردشده و در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار اجرا شد. عاملهای مورد مطالعه شامل خاکورزی در دو سطح (خاکورزی رایج و بدون خاکورزی)، به عنوان عامل اصلی، رقم در سه سطح (M9، Habbit و L17)، به عنوان عامل فرعی و تراکم کشت در سه سطح (30، 45 و 60 بذر در متر مربع)، به عنوان عامل فرعی فرعی در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد خاکورزی تاثیر معنیداری روی صفات مورد بررسی نداشت و بیشترین تعداد غلاف در بوته، تعداد دانه در بوته، عملکرد بیولوژیک و عملکرد دانه از تراکم 45 بوته در متر مربع به دست آمد. بیشترین عملکرد دانه از رقم Habbit و سیستم بدون خاکورزی به دست آمد که اختلاف معنیداری با رقم L17 و رقم M9 در سیستم خاکورزی مرسوم و رقم M9 در سیستم بدون خاکورزی نداشت. بیشترین تعداد غلاف در بوته از تیمار سیستم خاکورزی مرسوم× رقم L17 × تراکم 45 بوته در متر مربع به دست آمد. ارقام مختلف مورد مطالعه در سیستمهای مختلف شخم، واکنشهای متفاوتی را از لحاظ صفات مورد اندازهگیری نشان دادند و این امر لزوم انتخاب رقم مناسب برای هر نوع روش خاکورزی را مشخص میکند.