مواجهه قاضی عبدالجبار با شکاکیت
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری کلام اسلامی، دانشگاه قم
2 دانشیار گروه فلسفه دانشگاه قم
doi
10.22059/jitp.2020.289089.523153چکیده
شکاکیت به عنوان رویکردی همیشگی در تفکر بشر مورد توجه قاضی عبدالجبار معتزلی نیز بوده است. او به نقد شکاکیت فراگیر و حیطهای پرداخته و سعی کرده به اشکالات سوفسطاییان، ذهنیتگرایان، منکران معرفت عقلی و منکران متواترات پاسخ دهد. در مواجهه با سوفسطاییان ضمن ناصواب دانستن رویکرد ابوعلی جبایی و بلخی در برخورد با آنها، روش استاد خویش ابوهاشم مبنی بر عدم بحث را پیش گرفته و راهکار را تنبّه و توجه دادن آنها به واقعیات میداند. همچنین او با ردّ دیدگاه ذهنیتگرایی، این دیدگاه را متضمّن تناقض صریح دانسته و دیدگاه منکران معرفت عقلی و منکران متواترات را نیز دارای ناسازواری میداند و معتقد است که این دیدگاهها در نهایت، به انکارِ کلیه منابع معرفتی میانجامد. او با به رسمیت شناختنِ معرفت عقلی و همچنین دانشی که از راه گواهی و متواترات حاصل میشود، سعی دارد نشان دهد که هیچیک از انواع شکاکیت، جز شکاکیت دستوری، نمیتواند مورد پذیرش عُقلا باشد.