مختصات هندسه حکمت موهبتی در فلسفه صدرایی
نویسندگان
1 دانشیار گروه فلسفه، مجتمع آموزش عالی شهید محلاتی
2 کارشناس ارشد فلسفه، دانشآموخته حوزه علمیه قم
doi
10.22059/jpht.2012.29439چکیده
منظومه حکمت صدرایی متشکل از تأمل ژرف در اسرار هستی و ریاضت فکری و جهاد شرعی است که در آن کوشش حکیم پژوهشگر و پاک نهاد، پیوسته به مقام «ولایت»، از افاضهها و تأییدهای الهی و کشف و شهود برای تکمیل سلوک فکری بهرهمند میشود. صدرالمتألهین به وجود «حکمت موهبتی» قایل است و در بخشهایی از کتابهای حکمی خود بر آن صحه گذاشته است و در دستیابی به رموز حکمی، در مواردی خود را تک و تنها میداند. این «موهبت» در اثر خلوص در بندگی، تهذیب نفس، پاکی درون و عرض حاجت به مقام الوهی برای رمزگشایی از اسرار عالم ممکن است و نیاز به اهلیت و مسانخت دارد. به طور طبیعی گروهی از مدعیّان حکمت که از آنان به اغیار فاقد صلاحیّت نامبرده میشود، بهرهای از آن نخواهند داشت.