تغییرات عملکرد و اجزای عملکرد جو پاییزه در واکنش به فراهمی نیتروژن و تداخل علفهای هرز
نویسندگان
1 دانشگاه تبریز
2 هیأت علمی گروه اکوفیزیولوژی گیاهی- دانشکده کشاورزی- دانشگاه تبریز
3 دکترای فیزیولوژی گیاهان زراعی
4 هیأت علمی گروه اکوفیزیولوژی گیاهی- دانشکده کشاورزی- دانشگاه تبریز
5 دانش آموخته کارشناسی زراعت و اصلاح نباتات
doi
10.22059/ijfcs.2017.141541.654027چکیده
مدیریتعنصرهایغذاییبهویژه نیتروژن، رقابتبینگیاهزراعیوعلفهای هرزرا تحتتأثیرقرارمیدهد. از اینرو، برای بررسی تأثیر نیتروژن و تداخل علفهای هرز برعملکردواجزایعملکرد جوی پاییزۀ رقم ماکویی، آزمایشی مزرعهای بهصورت کرتهای خردشده (اسپلیت پلات) در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار درایستگاهتحقیقاتی دانشکدۀ کشاورزی دانشگاه تبریز انجامشد.تیمارهای آزمایش شامل چهار سطح نیتروژن (0، 40، 80 و 120 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار) و ده دورۀ تداخل علفهای هرز(بهصورت دورههای بدون علف هرز و آلوده به علف هرز) بودند که به ترتیب در کرتهای اصلی و فرعی قرار گرفتند. نتایج نشان داد، با افزایش نیتروژن مصرفی، شمار سنبله در واحد سطح، عملکرد دانه و عملکرد زیستتودۀ (بیوماس) جو افزایش و شمار دانه در سنبله کاهش یافت. افزایش رقابت و تداخل علفهای هرز به افت معنیدار شمار سنبله در واحد سطح، عملکرد زیستتوده و عملکرد دانۀ جو منجر شد. بر پایۀیافتههایاین پژوهش،شمار سنبله در واحد سطح حساسترین جزء عملکرد جو به کمبود نیتروژن و تداخل علفهای هرز بود. بهطورکلی با کاربرد نیتروژن در حدود 80 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار و مدیریت هر چه بهتر علفهای هرز از طریق کاهش طول دورۀ تداخل علفهای هرز با گیاه جو، در شرایط همسان این آزمایش میتوان به عملکرد دانۀ بالا در این گیاه زراعی دست یافت.