غیاثالدین منصور دشتکی میان دو راهی وحدت شهود و وحدت وجود
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حکمت متعالیه دانشگاه فردوسی مشهد.
2 دانشیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد
3 استاد گروه الهیات(فلسفه و کلام اسلامی) دانشگاه شیراز
4 استاد گروه فلسفه و حکمت اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22059/jitp.2017.226832.522927چکیده
از میان مخالفان نظریۀ «وحدت وجود»، برخی کاملاً آن را رد کرده و برخی دست به تأویل آن زدهاند. غیاثالدین منصور دشتکی از جملۀ کسانی است که سخنان عرفا را به وحدت شهود تأویل کردهاست. به این معنا که سالک به مراتبی میرسد که از ماسویالله غافل میگردد. اما با وجود این، برخی از سخنان و عباراتش بیانگر وحدت وجودند. با بررسی آثار وی این نتیجه حاصل آمد که نظریۀ غالب وی وحدت شهود است. اما سردرگمی وی میان وحدت شهود و وحدت وجود معلول عواملی، از جمله: تمایز قائل نشدن میان نظریات مختلف، اثرپذیری از مجادلات و مخالفتهای میان خود و جلالالدین دوانی و تلاش برای مقابله با جهلۀ صوفیه و صوفینماهای زمان خود تشخیص داده شد.
