توسعه میان افزا رویکردی فرهنگ محور به آثار تاریخی موجود در بافتهای تجمیعی جدید شهری ( مطالعه موردی بافت پیرامونی حرم مطهر امام رضا (ع))
نویسندگان
1 استادیار، گروه معماری وشهرسازی، دانشگاه پیام نور
2 استادیار، گروه معماری و شهرسازی، دانشگاه پیام نور
3 کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه پیام نور
doi
10.30473/ee.2022.61975.2447چکیده
شهر درواقع مانند موجود زندهای است که ادامه زندگی آن با توجه به حفظ آثار و ارزشهای موجود در آن امکانپذیر میباشد. بافتهای تاریخی بهعنوان بخش مهمی از شهر، نشانه موجودیت شهر هستند و امروزه عدم توجه مطلوب به آنها باعث ایجاد مسائل و مشکلات مختلفی شده است، از سوی دیگر این بافتها میتوانند دارای کارکرد فرهنگی و آموزشی نیز باشند. نگاه صرفاً مادیگرایانه به اینگونه آثار تاریخی بهخصوص در شهر مقدس مشهد، باعث از بین رفتن مفهوم این کلانشهر نزد ساکنین و زائرین شده است. توجه به بافتهای تاریخی بهعنوان ارزش و ساختار اصلی شهرهای تاریخی، مساله مهمی است که گاهی در برنامهریزی طرحهای جامع و توسعههای شهری جدید به فراموشی سپرده میشود. هدف اصلی از انجام این تحقیق شناسایی و تأکید بر حفظ آثار تاریخی با استفاده از روشهای طراحی مدرن بهمنظور کارا کردن این عناصر و معرفی کارکرد آموزشی آن بوده است. جامعه هدف در این تحقیق آثار تاریخی واقع در قطاع 4 طرح ثامن، اطراف حرم مطهر امام رضا است. روش تحقیق در این مقاله توصیفی- تحلیلی بود. بدین منظور، مطالعات در مورد شیوههای مختلف حفظ و نگهداری، بهصورت اسنادی گردآوریشدهاند و مطالعات میدانی برای امکان بازآفرینی فضای جدید معماری با استفاده از آثار موجود انجام گرفته است. درنهایت طرحی میانافزا بهمنظور حفظ آثار باارزش تاریخی در محدوده معرفیشده، ارائه شده است.
