نسبت حقیقت و ایمان از نظر کی یرکگور
نویسندگان
1 . استادیارگروه فلسفه دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات تهران
doi
10.22059/jitp.2017.62331چکیده
سورن کییرکگور، فیلسوف اگزیستانسیالیست، حقیقت را از دو منظر مینگرد و بالتبع آن را به دو گونه نیز منقسم گرفته است: حقیقت عینی و حقیقت انفسی. از منظر اهمیت فرد و انتخاب او، حقیقت حقیقت انفسی است. هر گاه که به حقیقت عینی نظر میافکنیم، حقیقت همچون شئای به تصور میآید که با ما مرتبط است و آنگاه که حقیقت را از منظر انفسی بنگریم، حقیقت خود مورد نظر است، حتی اگر در عین و بیرون از انسان جلوهگر نشده باشد. اکنون سؤال اصلی این است که چه نسبتی میان حقیقت و ایمان میتوان برقرار داشت. حقیقت انفسی حقیقتی ابدی است که با وجود انسان پیوند خورده است و نکتۀ مهم از دیدگاه کییرکگور آن است که حقیقت انفسی همان ایمان است. ایمان، یا به گونۀ انفسی تعلق به حقیقت داشتن یا در حقیقت بودن و هستی داشتن، بالاترین حقیقت دسترسپذیر برای فرد هستومند است.