بهبود فرآیند مدیریت پلهای بتنی جاده ای از طریق تعیین کارایی آنها با استفاده از روش تحلیلی پوششی داده هاDEA (مطالعه موردی استان زنجان)
نویسندگان
1 گروه مهندسی عمران، واحد قزوین، دانشکاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
2 گروه مهندسی عمران، واحد قزوین،دانشگاه آزاد اسلامی،قزوین،ایران
3 گروه مهندسی عمران، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
doi
10.22065/jsce.2020.240169.2195چکیده
امروزه تمامی مدیران در همه سازمانها خواستار استفاده بهینه از امکانات و ظرفیتهای موجود در بخشهای مختلف می باشند. بنابراین وجود مدلی به منظور ارائه بازخورد های عوامل مخرب در پلها با هدف بهبود مدیریت پلهای بتنی و دستیابی به ابزاری جهت برآوردن این نیاز مدیران، بسیار ضروری و منطقی به نظر می رسد. در راستای ضرورت فوق، پلهای بتنی جاده ای تحت نظر سازمان راهداری و حمل و نقل جاده ای کشور به عنوان نمونه آماری انتخاب و با استفاده از روش تحلیل پوششی داده ها (DEA) کارایی پلهای بتنی در مقایسه با هم مورد بررسی قرار خواهد گرفت تا ضمن ارزیابی عملکرد پلها، پلهای کارا و نا کارا تعیین و عوامل موثر در ناکارایی آنها مشخص شود. جهت بررسی کارایی نهاده های مانند شرایط جوی و ترافیکی استفاده وستاده هایی شامل فاکتور خرابی سازه ای و بهره برداری با استفاده از مدل CCR ورودی محور از طریق نرم افزار DEA-Master مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل نشان داد که 35 پل از 384 پل بتنی جاده ای مورد سنجش در محورهای اصلی استان زنجان کارایی قوی دارند و متوسط کارایی این384 پل 0.98 از 1 است. همچنین پل کیلومتر 8 آزادراه زنجان قزوین از لحاظ تهداد دفعات مرجع شدن، کاراترین پل می باشد.