رابطهی عشق و کمال نفس و نمود رفتاری انسان عاشق در آراء ابنسینا و ملاصدرا
نویسندگان
1 دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه امام صادق (ع). تهران، ایران.
2 دانشآموختهی کارشناسی ارشد فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه امام صادق (ع). تهران، ایران.
doi
10.30497/ap.2024.246528.1689چکیده
عشق که ابتهاج حاصل از حضور ذات زیبا و بر دو قسم حقیقی و مجازی است، یکی از راههای تکامل نفس محسوب میشود. عشق حقیقی همان حبّ شدید به ذات و صفات الهی، و عشق مجازی حبّ و اشتیاق به غیر ذات اوست که خود به دو نوع نفسانی و حیوانی تقسیممیشود. در نگاه ابنسینا مشاکلت جوهری نفس عاشق و معشوقْ مبدأ عشق نفسانی است و خواهش لذت و شهوت حیوانیْ مبدأ عشق حیوانی. ملاصدرا نیز مبدأ عشق نفسانی را اتحاد نفس عاشق و معشوق ازطریق استحسان و تمثّل زیباییهای ظاهری و باطنی دانستهاست. ازآنجاکه عشق مجازیِ نفسانی سبب تلطیف سرّ در فرد عاشق میشود، میتواند بهعنوان راهی برای وصول به عشق حقیقی استفادهشود؛ چراکه روح را آمادهی دریافت کمالات متعالی مینماید. از دید ابنسینا کمال حقیقی انسان وصول تام به خدا و اتصال به کمالات حقیقی و درک بیواسطهی همهی حقایق هستی است. صدرالمتألهین نیز با تمسک به سه اصل تشکیک در وجود، حرکت جوهری و اتحاد عاقل و معقول، بهنحو مبسوط به تبیین تکاملی وجود انسان پرداخته و کمال نهایی انسان را وصول به مقام فناء فی الله معرفیکردهاست. ستاندن خودبینی، ایجاد شجاعت برای عاشق، ایجاد نیروی سخاوت، تکمیل نفس و بروز استعدادهای حیرتانگیز باطنی و ابتهاج ازجمله ثمرات عشق است.