سرگذشت سیمین دانشور در میدان ادبی ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه انسان شناسی دانشگاه تهران
2 کارشناسی ارشد مطالعات زنان دانشگاه تهران
doi
10.22059/jsal.2012.29533چکیده
این پژوهش خط سیر موقعیتهای سیمین دانشور، اولین رماننویس زن در ادبیات ایران، را با تکیه بر جامعهشناسی تولیدکنندگان آثار ادبی پیر بوردیو ترسیم مینماید. در طرح بوردیو اثر هنری با ویژگیهای تولیدکننده تبیین میشود. او در این راستا روش ساختارگرایی تکوینی را پیشنهاد میدهد. در ساختارگرایی تکوینی ساختار به لحاظ تاریخی مورد مطالعه قرار میگیرد. این روش تکوین ساخت اجتماعی میدان ادبی و شکلگیری منش کنشگران ادبی را با هم بررسی میکند. در این پژوهش نیز منش سیمین دانشور و خط سیر مواضع او در میدان ادبیات با توجه به سه رمان سووشون (1348) جزیره سرگردانی (1372) و ساربان سرگردان (1380) با استفاده از این روش بررسی شده است. نتایج نشان میدهد که دانشور با تکیه بر سرمایههای ادبی خود در «سووشون» توانست در قطب مستقل میدان ادبیات دهه چهل قرار بگیرد. اما او نتوانست موقعیت بیهمتای خود را با نوشتن رمانهای بعدیاش حفظ کند. این تغییر وضعیت هم به منش نویسنده و هم به شرایط میدان ادبی ایران در سالهای پس از انتشار «سووشون» باز میگردد.