تأثیر الگوهای دورپیوندNAO وENSO بر فراوانی و شدت وقوع رودخانههای جوی در ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه مهندسی آب دانشگاه شهرکرد
2 استادیار/ گروه مهندسی آب دانشگاه شهرکرد
3 گروه مهندسی آب دانشگاه شهرکرد
doi
10.22034/IWRJ.2025.15062.2655چکیده
مطالعه الگوهای جوی بزرگ مقیاس که تأثیر معنیداری بر شرایط اقلیمی کشور دارند میتواند به شناخت عوامل تغییرات آب و هوایی و پیشآگاهی از پدیدههای زیانبخش جوی مانند ترسالی و خشکسالی کمک کند. در این مطالعه به بررسی اثر پدیدههای نوسان جنوبی (SO) و نوسان اطلس شمالی (NAO) بر فراوانی وقوع و شدت رودخانههای جوی پرداخته شد. رودخانههای جوی مسیرهای بلند و باریکی هستند که حدود 90 درصد رطوبت جو را در عرضهای میانی زمین با خود حمل میکنند. در این پژوهش از کمیت شار بخار آب تجمعی (IVT) با استفاده از دادههای بازتحلیل ERA5 در ماههای پربارش در کشور (نوامبر تا می) در بازه 1979 تا 2020 با گامهای زمانی 6 ساعته برای شناسایی رودخانههای جوی استفاده شد. نتایج نشان داد که درصد وقوع رودخانههای جوی در فازهای خنثیSO و NAO بهترتیب 81/55 و 11/67 درصد میباشد. فراوانی وقوع رودخانههای جوی در کشور در فاز منفی SO یا النینو، 26 درصد و در فاز مثبت NAO بسیار بیشتر (4 برابر) از فاز منفی این پدیده است. این نتیجه با مطالعات گذشته که این دو فاز را با ترسالیهای کشور مرتبط دانستهاند همخوانی دارد. بررسی شدت رودخانههای جوی که با شاخص IVT سنجیده شد نیز نشان داد که شدت این پدیده در فازهای منفی SO و مثبت NAO بیشتر است.