فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

با توجه به تفاوت های موجود بین شرایط محیطی سازه‌های بتنی با شرایط آزمایشگاهی، تعیین پارامترهای مهم مصالح در محل سازه از اهمیت ویژه ای برخوردار است. به همین دلیل، در این مقاله نتایج حاصل از کاربرد دو روش درجای"انتقال اصطکاک" و "کشش مستقیم" جهت تعیین مقاومت برشی و کششی چسبندگی بین ملات های تعمیری و بستر بتنی ارائه گردیده است. از آنجا که جمع‌شدگی حاصل از خشک شدن ملات‌های تعمیری می تواند تاثیر بسزائی در مقاومت چسبندگی این ملات‌ها داشته باشد، در تحقیقات انجام شده، این پدیده بطور خاص مورد توجه واقع شده است. جهت بررسی دقیق‌تر مقاومت چسبندگی ملات‌های به کار گرفته شده، از بستر بتنی با سطح صاف (برش خورده) استفاده گردیده تا تداخل بین چسبندگی و قفل و بست مکانیکی حاصل از خلل و فرج سطحی به حد اقل برسد. سن بستر بتنی در زمان اعمال لایه تعمیری، 90 روزه بوده و پس از اعمال لایه تعمیری و عمل‌آوری مورد نظر، در سنین مختلف مقاومت برشی و کششی چسبندگی ملات‌های تعمیری با به کارگیری روش‌های ذکر شده در بالا، اندازه‌گیری گردید. جهت تخمین میزان جمع‌شدگی ملات‌‌ها‌، 9 نمونه با ابعاد استاندارد تهیه و در بازه زمانی 90 روزه، جمع‌شدگی آن‌ها اندازه‌گیری شد. همچنین با توجه به تاثیر عمل‌آوری بر خشک شدگی لایه تعمیری (جمع‌شدگی)، عمل‌آوری‌های با "پوشش گونی خیس و نایلون" برای مدت 7 و 90 روز و "رها شده در محیط آزمایشگاه" بعد از مدت 7 روز مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصله نشان می‌دهد که مقدار سنگدانه و خمیره سیمان در جمع‌شدگی ملات تعمیری موثر بوده و جمع‌شدگی باعث کاهش شدید مقاومت برشی و کششی چسبندگی بین لایه تعمیری و بتن بستر می‌گردد. به علاوه مشاهده گردید که افت مقاومت برشی چسبندگی، کمی بیشتر از افت مقاومت کششی چسبندگی می‌باشد. همچنین بین نتایج روش "انتقال اصطکاک" و "کشش مستقیم"، همبستگی بالایی مشاهده گردید.