تأثیر سطوح مختلف کود نیتروژن بر عملکرد و اجزای عملکرد ذرت (Zea mays L.) در شرایط رقابت با تراکمهای مختلف علفهای هرز تاجخروس ریشه قرمز (Amaranthus retroflexus L.) و ارزن (Panicum miliaceum L.)
نویسندگان
1 دانشیار، کشاورزی اکولوژیک، پژوهشکدۀ علوم محیطی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
2 استاد، بخش تحقیقات علفهای هرز، مؤسسۀ تحقیقات گیاهپزشکی کشور، تهران
3 استادیار، کشاورزی اکولوژیک، پژوهشکدۀ علوم محیطی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
4 دانشجوی دکتری کشاورزی اکولوژیک، پژوهشکدۀ علوم محیطی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
5 دانشجوی دکتری، گروه زراعت، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه زابل
doi
10.22059/ijfcs.2016.60125چکیده
بهمنظور بررسی اثر رقابت علفهای هرز تاجخروس ریشه قرمز و ارزن بر عملکرد گیاه زراعی ذرت با کاربرد میزانهای مختلف کود نیتروژن، آزمایشی در سال 1388 در مزرعۀ تحقیقاتی دانشکدۀ کشاورزی تربیت مدرس بهصورت فاکتوریل سه عاملی در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار انجام پذیرفت. بر همین پایه، سه عامل کود نیتروژن (138، 184 و 230 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار)، گونۀ علف هرز (تاجخروس و ارزن) و تراکم علف هرز (به ترتیب 5 و 25 بوته در مترمربع برای تاجخروس و 5/7 و 5/37 بوته در مترمربع برای ارزن) در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که بالاترین عملکرد دانه به میزان 89/921 گرم در مترمربع متعلق به تیمار شاهد 230 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار و کمترین عملکرد دانه به میزان 72/466 گرم در مترمربع متعلق به تیمار علف هرز ارزن با 138 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار بود. تراکمهای مختلف علف هرز تفاوت معنیدار در صفاتی همچون شمار دانه در ردیف و طول بلال را موجب شدند. میزانهای مختلف کود نیتروژن نیز موجب ایجاد تفاوت معنیدار در عملکرد زیستتوده (Biomass) و شماری از اجزای عملکرد شدند. در مجموع نتایج آزمایش نشان داد در کشتزارهایی که علفهای هرز نیتروژندوست غالبیت بیشتری دارند، افزایش میزان کود مصرفی (نسبت به میزان بهینه) نه تنها موجب افزایش عملکرد ذرت نمیشود، بلکه ضمن کاهش عملکرد دانۀ تولیدی، موجب آلودگی بیشتر محیطزیست را فراهم میآورد.
