پایداری عملکرد رگههای امیدبخش برنج در استان مازندران
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکدۀ علوم کشاورزی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 دانشجوی سابق کارشناسی ارشد اصلاح نباتات، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3 استادیار، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، مؤسسۀ تحقیقات برنج کشور، آمل، ایران
4 دانشیار، دانشکدۀ علوم کشاورزی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
5 مربی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، مؤسسۀ تحقیقات برنج کشور، آمل، ایران
doi
10.22059/ijfcs.2016.60131چکیده
این پژوهش بهمنظور بررسی پایداری عملکرد دانۀ ده ژنوتیپ برنج شامل هشت رگۀ (لاین) امیدبخش و دو رقم زراعی (فجر و شیرودی) بهعنوان شاهد، در سالهای زراعی 1389 و 1390 در سه منطقه از استان مازندران (آمل، ساری و تنکابن) در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. تجزیۀ واریانس جداگانه گویای وجود تفاوت معنیداری در بین ژنوتیپها از لحاظ عملکرد دانه در همۀ محیطها (شش آزمایش) بود. در تجزیۀ واریانس مرکب با فرض تصادفی بودن سال و مکان و ثابت بودن تیمار، تأثیر ژنوتیپ، اثر متقابل سال×مکان، اثر متقابل ژنوتیپ×مکان و اثر متقابل ژنوتیپ×سال×مکان معنیدار به دست آمد. برای تعیین پایداری عملکرد ژنوتیپهای مورد بررسی، مقادیر واریانس و ضریب تغییرپذیری محیطی، واریانس درون مکانی، اکوالانس ریک، واریانس پایداری شوکلا، شیبخط رگرسیون، واریانس انحراف از خط رگرسیون، میانگین رتبۀ عملکرد و انحراف معیار آن برای هر ژنوتیپ محاسبه شد. نتایج این پژوهش نشان داد رگههای امیدبخش 1-1-33-27610 و 2-1-5-3-2765 از نظر عملکرد نسبت به رقم شاهد فجر برتری داشته ولی نسبت به رقم شیرودی تفاوت معنیداری نداشتند. در نهایت بر پایۀ بیشتر فراسنجههای پایداری رگههای امیدبخش بالا و رقم شیرودی به ترتیب با میانگین عملکرد 7531، 6424 و 6501 کیلوگرم در هکتار بهعنوان ژنوتیپهای پایدار انتخاب شدند.