تعیین ضریب ایمنی جزئی (γM) مربوط به مشخصات مصالح بنایی تاریخی ایرانی با لحاظنمودن عدم قطعیت
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2 استادیار مهندسی عمران، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
3 دانشیار مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران
doi
10.22065/jsce.2020.200249.1943چکیده
طبق تعریف آییننامه یوروکد، γM ضریب ایمنی جزئی مربوط به مشخصات مصالح با لحاظ نمودن عدم قطعیت در هندسه و مدلسازی است که مقدار طراحی برای مشخصات مصالح از تقسیم مقدار واقعی مشخصات مصالح بر این ضریب مشخص میشود. در این تحقیق، مقادیر این ضریب جزیی مربوط به مشخصات مصالح بنایی تاریخی ایران، تعیین گردیده است. برای این منظور، رفتار نمونههای مختلف دیوارهای برشی بنایی (با ضخامت ثابت) تحت بارگذاری برشی درونصفحهای و پیشفشار ثابت با چهار نسبت ابعادی ارتفاع به دهانه متفاوت و شش حالت مختلف از قیودات جانبی، ناشی از اثر دیوارهای جانبی و سقف، تحت تحلیلهای غیرخطی پوشآور، با لحاظ نمودن اثر عدم قطعیت برای دو پارامتر مدول الاستیسیته مصالح و ضخامت دیوار، بصورت عددی مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج این تحقیق نشان داد که با افزایش نسبت ابعادی، ظرفیت باربری برشی دیوارها کاهش و مقدار ضریب ایمنی جزئی γM افزایش مییابد، این درحالی است که با افزایش قیدهای مرزی ناشی از اثر دیوارهای جانبی و سقف، ظرفیت باربری جانبی دیوارها افزایش و مقدار ضریب ایمنی جزئی γM کاهش مییابد. در نهایت، ضریب جزیی γM با لحاظ نمودن عدم قطعیت، برای مشخصات مکانیکی مصالح بنایی تاریخی ایرانی در دیوارهای برشی در بازه 1/1 تا 8/1 تعیین گردید. تاثیر بیشتر مولفهی افقی (سقف)، نسبت به وجود یک مولفه قائم (دیوار جانبی)، در مقیدترکردن دیوار برشی و افزایش ظرفیت برشی آن نیز در این تحقیق مشاهده گردید. همچنین ملاحظه گردید که کاهش در سختی برشی اولیه دیوارها با افزایش نسبت ابعادی دیوار قابل ملاحظه بود، درحالیکه این پارامتر با تغییر در مولفههای جانبی قیودات مرزی دیوار تغییرات اندکی داشت.