ارزیابی نظامهای خاکورزی بر جنبههای زراعی کشت مخلوط چای ترش (Hibiscus subdariffa) و ماش (Vigna radiate) در سری جایگزینی
نویسندگان
1 استادیار، گروه زراعت، دانشکدة کشاورزی، دانشگاه زابل
2 دانشیار گروه زراعت، دانشکدة کشاورزی، دانشگاه زابل
3 دانشجوی کارشناسی ارشد آگرواکولوژی، گروه زراعت، دانشکدة کشاورزی، دانشگاه زابل
4 استادیار، گروه زراعت، دانشکدة کشاورزی، دانشگاه زابل
doi
10.22059/ijfcs.2016.58860چکیده
بهمنظور بررسی کشت مخلوط چای ترش و ماش آزمایشی در مزرعة آموزشی و تحقیقاتی پژوهشکدة کشاورزی دانشگاه زابل در سال زراعی 92-1391، بهصورت آزمایش کرتهای خردشده در قالب طرح بلوک کامل تصادفی در سه تکرار اجرا شد. عامل اصلی شامل خاکورزی در سه سطح شامل (بدون شخم، شخم کاهشیافته، شخم مرسوم گاوآهن و دیسک) و عامل فرعی نسبتهای کشت مخلوط در پنج سطح شامل (خالص چای ترش، خالص ماش، 50 درصد چای ترش+ 50 درصد ماش، 75 درصد چای ترش+ 25 درصد ماش، 25 درصد چای ترش+ 75 درصد ماش) در نظر گرفته شد. از لحاظ آماری تأثیر نظامهای خاکورزی و نسبتهای مختلف کاشت بر ارتفاع بوته، قطر ساقه، شمار شاخة جانبی، شمار میوه، عملکرد کاسبرگ، ارتفاع بوته، شمار نیام در بوته، شمار دانه در نیام و عملکرد اقتصادی در ماش معنیدار بود. نظامهای خاکورزی تأثیر معنیداری بر نسبت برابری زمین نداشت، اما مقایسة میانگین نشان داد بیشترین کارایی استفاده از زمین مربوط به خاکورزی مرسوم (31/1) بود. بیشترین نسبت برابری زمین از کشت مخلوط 75 درصد ماش + 25 درصد چای ترش (36/1) به دست آمد. درمجموع نتایج این تحقیق سودمندی بیشتر کشت مخلوط نسبت به کشت خالص چای ترش و ماش را تائید کرد.