تأثیر لعاب بر تحمل شوری بالنگو شهری (Lallemantia ibrica) در مرحلة جوانه زنی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه یزد
2 استادیار، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه یزد
3 دانشیار، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه یزد
doi
10.22059/ijfcs.2015.55850چکیده
حساسترین دورة زندگی هر گیاه به تنش شوری، مرحلة جوانهزنی است. بذر بسیاری از گونههای گیاهی با قرارگیری در معرض آب، لایهای ژلهمانند به نام لعاب (موسیلاژ) تولید میکنند. هدف از این پژوهش بررسی تأثیر لعاب در تحمل شوری بالنگو شهری بود. بذرهای بالنگو دارای لعاب است که در درمان برخی اختلالهای عصبی، کبدی و بیماریهای کلیوی بهکار میروند. بدین منظور آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در چهار تکرار در سال 1392 در آزمایشگاه گیاهشناسی دانشکدة منابع طبیعی دانشگاه یزد انجام شد.عاملها شامل تنش شوری (0، 5، 10، 15 و 20 دسیزیمنس بر متر کلریدسدیم) و نوع بذر (با لعاب و بدون لعاب) در نظر گرفته شدند. نتایج نشان داد که تأثیر تنش شوری بر همة صفات معنیدار بود. با افزایش شدت شوری جوانهزنی و رشد آغازین هر دو نوع بذر کاهش معنیداری یافت و بیشترین و کمترین میزان هر یک از صفات بهترتیب متعلق به شاهد و به شوری 20 دسیزیمنس بر متر بودند. همچنین بذرهای لعابدار در مقایسه با بدون لعاب درصد جوانهزنی و درازای ساقهچة بیشتری داشتند. بهطور کلی نتایج نشاندهندة نقش مثبت لعاب در بهبود جوانهزنی بذر در شرایط تنش شوری است. با اینحال میزان تأثیر این ماده بسته به نوع گیاه و حجم لعاب موجود در بذر میتواند متفاوت باشد.