آموزش محیطزیست و شعر معاصر فارسی
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور
2 کارشناس ارشد ادبیات تطبیقی، دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.30473/ee.2019.5602چکیده
تأثیرپذیری انسان و طبیعت از یکدیگر از دیرباز اجتنابناپذیر بوده است. با رشد نهادهای مدنی و ابزار فناوری، انسان در سطح گستردهای در طبیعت تغییراتی ایجاد کرده که گاه سبب تهدیدهای محیط زیستی و اکولوژیکی شده است همین امر سبب گردید که بررسی مسائل محیطزیستی در ادبیات یکی از ضرورتهای پژوهشی ادبیات تطبیقی گردد و گفتمانی در جهت فرهنگسازی محیطزیستی برای حفاظت از آن شکل گیرد. ادبیات و بهویژه شعر بهعنوان رسانهای فرهنگی، تأثیرگذاری ویژهای در حوزههای رفتاری و انگیزشی مخاطبان و بالا بردن سطح آگاهی و هوشیاری جامعه نسبت به محیطزیست دارد. در شعر معاصر نگاه متفاوت نیما و متأثران او، طرز برخورد با طبیعت را نسبت به شعر سنتی تغییر داد و دغدغههای محیطزیستی برخی شاعران معاصر بهویژه سهراب را واداشت تا با آثارشان به آگاهی بخشی و آموزش محیطزیست بپردازند. در این پژوهش که از نظر هدف کاربردی و از نظر نحوه گردآوری دادهها، توصیفی- تحلیلی از نوع اسنادی است، سعی شد نگاه شعر معاصر نسبت به محیطزیست و جایگاه و چگونگی آموزش محیطزیست در آن با محوریت اشعار سهراب سپهری، بهعنوان آغازگر این جریان، مشخص گردد و این نتیجه به دست آمد که در شعر معاصر لزوم توجه به طبیعت و آگاهی بخشی برای حفاظت از آن سبب شد که از شعر بهعنوان رسانهای برای آموزش دهی ضمنی برای محیطزیست و رفتار صحیح با آن استفاده شود و این جریان با سهراب سپهری در شعر معاصر مطرح گردید.
