ارزیابی کاربرد روش "پیچش" برای تعیین مقاومت های فشاری و خمشی در جای بتن الیافی
نویسندگان
1 گروه عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
2 گروه عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
3 استاد، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران.
doi
10.22065/jsce.2019.155083.1702چکیده
نظر به اینکه روشهای آزمایشگاهی تعیین مقاومت بتن، عمدتاً کیفیت مصالح مورد استفاده در تهیه بتن را کنترل مینمایند و ارزیابی مناسبی از روند کسب مقاومت بتن در سازه ارائه نمینمایند، انجام آزمونهایی جهت ارزیابی مقاومت بتن سازه از اهمیت خاصی برخوردار است. از جمله آزمونهای با خرابی جزئی، روش "پیچش" میباشد که دارای کاربری وسیع در تعیین مقاومت انواع بتن هم در آزمایشگاه و هم در محل سازه میباشد. در این مقاله، تاثیر نوع الیاف (فولادی، شیشهای و پلیپروپیلن) بر نتایج به دست آمده از روش "پیچش" برای تعیین مقاومت درجای بتن با به کارگیری 234 نمونه، مطالعه و نتایج حاصله ارائه گردیده است. نتایج به دست آمده نشان میدهد که یک همبستگی قوی خطی میان مقاومت فشاری و مدول گسیختگی با نتایج حاصل از انجام آزمون "پیچش" برقرار میباشد. همچنین به منظور بررسی الگوی تنشهای ایجاد شده در بتن، چسب و استوانه آزمون "پیچش" و الگوی ایجاد و گسترش ترکها در نمونه بتنی به هنگام انجام آزمون، مدلسازی و تحلیل غیر خطی با استفاده از نرم افزار اجزا محدود Abaqus/CAE ارائه گردیده است. انجام آنالیز اجزا محدود با لحاظ توابع شکل غیر خطی برای المانها در کشش و فشار بر روی نمونه بتنی با مقاومت 40 مگاپاسکال نشان میدهد که با رعایت فاصله حداقل به اندازه 20 میلیمتر تاثیری بر نتایج آزمون "پیچش" و پراکندگی آنها ندارد.